ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிரவன் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் எப்போதும் மற்றவர்களுக்கு நற்பண்புகளைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே இருப்பான். 'நேர்மை முக்கியம்', 'பிறருக்கு உதவ வேண்டும்' என்று பெரியவர்களிடம் மிக அழகாகப் பேசுவான். அதனால் கிராமமே அவனை ஒரு நல்ல பையன் என்று நினைத்தது.
ஒரு நாள், கிராமத்துத் திருவிழாவிற்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தபோது, கதிரவனின் நண்பன் அன்பு ஒரு சிறிய தவறு செய்துவிட்டான். அதைத் தெரியாமல் பார்த்த கதிரவன், மற்ற நண்பர்களிடம் அன்பைப் பற்றிப் பேசிக்கொண்டே, 'அன்பு ரொம்பத் தந்திரமானவன், அவன் எதற்கும் உதவாது' என்று அவனுக்குப் பின்னால் ரகசியமாகப் பேசினான்.
அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர் மாணிக்கம் இதைக் கேட்டுவிட்டார். அவர் கதிரவனிடம் வந்து, 'கதிரவா, நீ அறத்தைப் பற்றிப் பேசுவது உன் நாவிற்கு அழகு. ஆனால், ஒருவன் இல்லாதபோது அவனைப் பற்றித் தவறாகப் பேசுவது உன் உள்ளத்தின் உண்மைத் தன்மையைக் காட்டுகிறது. வெளியில் சொல்லும் அறத்தை விட, உள்ளத்தில் இருக்கும் பண்பே முக்கியம்' என்றார். கதிரவன் தன் தவறை உணர்ந்து வெட்கித் தலைகுனிந்தான். அன்று முதல் அவன் பேசுவதோடு நிறுத்தாமல், தன் செயல்களாலும் நற்பண்புகளைக் காட்டத் தொடங்கினான்.
