ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. നന്മയെക്കുറിച്ചും സൽഗുണങ്ങളെക്കുറിച്ചും സംസാരിക്കുന്നതിൽ അവൻ മിടുക്കനായിരുന്നു. 'സത്യസന്ധതയാണ് ഏറ്റവും വലിയ ഗുണം' എന്ന് അവൻ എപ്പോഴും പറയുമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഗ്രാമവാസികൾക്കെല്ലാം അർജുൻ ഒരു നല്ല കുട്ടിയായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിനായുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ നടക്കുമ്പോൾ, അർജുന്റെ സുഹൃത്തായ രാഹുൽ അറിയാതെ ഒരു മൺപാത്രം ഉടച്ചുപോയി. അപ്പോൾ അർജുൻ മറ്റുള്ളവരോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു, 'രാഹുലിനെ വിശ്വസിക്കരുത്, അവൻ വലിയ തന്ത്രശാലിയാണ്, ഒന്നിനും കൊള്ളാത്തവനാണ്.' രാഹുൽ അപ്പോൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
അടുത്തുണ്ടായിരുന്ന രാഘവൻ എന്ന വൃദ്ധൻ ഇത് കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹം അർജുന്റെ അടുത്ത് വന്ന് പറഞ്ഞു, 'അർജുനേ, നീ നന്മയെക്കുറിച്ച് പറയുന്നത് കേൾക്കാൻ നല്ലതാണ്. എന്നാൽ മറ്റൊരാൾ ഇല്ലാത്തപ്പോൾ അവനെക്കുറിച്ച് മോശമായി സംസാരിക്കുന്നത് നിന്റെ മനസ്സിന്റെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവമാണ് കാണിക്കുന്നത്. നാവുകൊണ്ട് പറയുന്ന നന്മയല്ല, ഹൃദയം കൊണ്ട് കാണിക്കുന്ന നന്മയാണ് പ്രധാനം.' അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അവൻ നാവിനാൽ മാത്രം നന്മ പറയുന്നതിന് പകരം പ്രവർത്തിയിലൂടെ നന്മ കാണിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു.
