ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ತುಂಟ, ಆದರೆ ಇತರರನ್ನು ತಮಾಷೆ ಮಾಡುವುದರಲ್ಲಿ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ರೀತಿಯ ಖುಷಿ ಸಿಗುತ್ತಿತ್ತು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರವಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತ ಸ್ವಭಾವದವನಾಗಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ರವಿ ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಮಾಡಿದ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಅರ್ಜುನ್ ಆಟವಾಡುತ್ತಾ ಕೆಡಿಸಿದನು. ರವಿ ಅಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನ್ ನಗುತ್ತಾ, "ಇದು ಬರಿ ಮಣ್ಣಲ್ಲವೇ, ಯಾಕೆ ಅಳುತ್ತಿದ್ದೀಯಾ?" ಎಂದು ಕೇಳಿದನು.
ಅಂದು ಸಂಜೆ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಹೊಸ ಆಟದ ಸಾಮಗ್ರಿಗಳನ್ನು ಹಿಡಿದು ಓಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಚಾನಕ್ಕಾಗಿ ಅವನು ಒಂದು ಮುಳ್ಳಿನ ಗಿಡದ ಹತ್ತಿರ ಹೋಗಿ ತಗುಲಿದನು. ಮುಳ್ಳು ಚುಚ್ಚಿದ ನೋವು ಮತ್ತು ಅವನ ಆಟದ ಸಾಮಗ್ರಿ ಹಾಳಾದ ನೋವು ಅವನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಕಾಡಿತು. ಅವನು ನೋವಿನಿಂದ ಅಳುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದ ಒಬ್ಬ ಹಿರಿಯರು, "ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಇತರರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡಿದರೆ, ಆ ನೋವು ನಿನ್ನನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಬರುತ್ತದೆ. ನಿನಗೆ ನೋವು ಆಗಬಾರದು ಎಂದರೆ, ನೀನು ಇತರರಿಗೆ ನೋವು ನೀಡಬಾರದು," ಎಂದು ಮೃದುವಾಗಿ ಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಮರುದಿನ ಅವನು ರವಿಯನ್ನು ಹೋಗಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಅವರಿಬ್ಬರೂ ಸೇರಿ ಮತ್ತೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಮಣ್ಣಿನ ಮನೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟಿದರು. ಈ ಬಾರಿ ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ನೆಮ್ಮದಿ ಇತ್ತು.
