ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் மிகவும் சுட்டிப்பையன், ஆனால் சில நேரங்களில் மற்றவர்களைக் கேலி செய்வதில் அவனுக்கு ஒருவித மகிழ்ச்சி கிடைக்கும். அவனது நண்பன் முகிலன் மிகவும் அமைதியானவன். ஒரு நாள், முகிலன் மிகவும் கவனமாகச் செய்த ஒரு அழகான மண் வீடு, கதிர் விளையாட்டாகச் சென்று அதைத் தட்டிவிட்டான். முகிலன் அழத் தொடங்கினான். கதிர் சிரித்துக்கொண்டே, "இது வெறும் மண்ணல்லவா, ஏன் அழுகிறாய்?" என்று கேட்டான்.
அன்று மாலை, கதிர் தனது புதிய பலூன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். அப்போது எதிர்பாராதவிதமாக அவன் ஒரு முள் செடியின் அருகில் சென்றான். அவன் ஓடிய வேகத்தில், அந்த முள் செடி அவன் காலில் குத்தி, அவன் கையில் இருந்த பலூன் கிழிந்துவிட்டது. வலியால் கதிர் துடித்தான். அப்போது அங்கிருந்த பெரியவர் ஒருவர், "கதிர், நீ மற்றவர்களுக்குத் துன்பம் கொடுத்தால், அந்தத் துன்பம் உன்னையும் வந்து சேரும். நீ மற்றவர்கள் அழக்கூடாது என்று நினைத்தால், நீ மற்றவர்களை அழ வைக்கக் கூடாது," என்று மென்மையாகச் சொன்னார்.
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த நாள், அவன் முகிலனிடம் சென்று மன்னிப்பு கேட்டான். இருவரும் சேர்ந்து மீண்டும் ஒரு பெரிய மண் வீட்டை உருவாக்கினார்கள். இப்போது கதிரின் மனம் மிகவும் நிம்மதியாக இருந்தது.
