ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಂದೆ ರವಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ರವಿ ಒಬ್ಬ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ರೈತ. ಆದರೆ ಒಂದು ವರ್ಷ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲದಿಂದಾಗಿ ಅವರ ಬೆಳೆಗಳೆಲ್ಲಾ ನಾಶವಾದವು. ಅವರ ಬಳಿ ಹಣವೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಂದೆಯನ್ನು ನೋಡಿ, "ಅಪ್ಪಾ, ಚಿಂತಿಸಬೇಡಿ, ನಾವು ಮತ್ತೆ ಶ್ರಮಪಟ್ಟು ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು" ಎಂದು ಧೈರ್ಯ ಹೇಳಿದನು.
ಕೆಲವು ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ, ರವಿ ತನ್ನ ಪರಿಶ್ರಮದಿಂದ ಮತ್ತೆ ಶ್ರೀಮಂತನಾದನು. ಆದರೆ ಅದೇ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಶ್ರೀಮಂತನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ತುಂಬಾ ಹಣವಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಕರುಣೆಯೇ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಒಮ್ಮೆ ಹಸಿವಿನಿಂದ ಬಳಲುತ್ತಿದ್ದ ಒಬ್ಬ ಮುದಿ ಮನುಷ್ಯ ವಿಕ್ರಮ್ನ ಮನೆಗೆ ಬಂದು ಸ್ವಲ್ಪ ಆಹಾರ ಕೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನನ್ನು ಜೋರಾಗಿ ಬೈದು ಹೊರಹಾಕಿದನು. "ನನ್ನ ಹಣ ನನಗಾಗಿ ಮಾತ್ರ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.
ಅಜಯ್ ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದನು. ರವಿ ಈಗ ಶ್ರೀಮಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವವರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು. ಅಜಯ್ ಒಂದು ವಿಷಯವನ್ನು ಅರಿತನು: ಹಣವಿಲ್ಲದವರು ಮತ್ತೆ ಹಣ ಸಂಪಾದಿಸಬಹುದು, ಆದರೆ ದಯೆಯಿಲ್ಲದವರು ಎಂದಿಗೂ ಬಡವರೇ. ನಿಜವಾದ ಸಂಪತ್ತು ಹಣವಲ್ಲ, ಅದು ಮನುಷ್ಯತ್ವ ಎಂದು ಅಜಯ್ ಅರ್ಥಮಾಡಿಕೊಂಡನು.
