ஒரு அழகான கிராமத்தில் மாறன் என்ற சிறுவனும், அவனது தந்தை சோமுவும் வாழ்ந்து வந்தார்கள். சோமு ஒரு விவசாயி, ஆனால் ஒருமுறை கடும் வறட்சியால் அவரது பயிர்கள் அனைத்தும் அழிந்துவிட்டன. அவர்களிடம் ஒரு பை நிறைய தானியங்கள் கூட மிஞ்சவில்லை. சோமு மிகவும் கவலையடைந்தாலும், மாறன் தன் தந்தையிடம், "அப்பா, கவலைப்படாதீர்கள். நாம் மீண்டும் உழைத்து பணத்தைச் சம்பாதிப்போம்" என்று தைரியம் கூறினான்.
சில மாதங்களுக்குப் பிறகு, சோமு கடினமாக உழைத்து மீண்டும் ஒரு நல்ல நிலத்தையும், செல்வத்தையும் ஈட்டினார். ஆனால், அதே கிராமத்தில் இருந்த ரகு என்ற செல்வந்தர் மிகவும் கஞ்சத்தனம் கொண்டவர். ஒருமுறை, ஒரு முதியவர் பசியால் வாடி அவர் வீட்டு வாசலில் வந்து நின்றார். ரகு அவரைத் துரத்தித் அடித்தார். "என்னிடம் பணம் இருந்தாலும், எனக்குத் தேவை என் சேமிப்பு மட்டுமே!" என்று கத்தினார்.
மாறன் இதைப் பார்த்தான். சோமு இப்போது வசதியாக இருந்தாலும், ஒரு ஏழைக்குத் தன் உணவில் ஒரு பகுதியைத் தந்து உதவினார். மாறன் புரிந்துகொண்டான்: பணமில்லாதவன் ஒருநாள் பணக்காரன் ஆகலாம், ஆனால் இரக்கமில்லாதவன் எக்காலத்திலும் ஏழையாகவே இருப்பான். பணத்தை விட அன்பே ஒரு மனிதனை உயர்த்தும் என்பதை மாறன் உணர்ந்தான்.
