ഒരു ചെറിയ ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ പിതാവ് രവിയും താമസിച്ചിരുന്നു. രവി ഒരു കർഷകനായിരുന്നു. എന്നാൽ ഒരു വലിയ വരൾച്ചയിൽ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൃഷിയെല്ലാം നശിച്ചുപോയി. അവർക്ക് ഭക്ഷണത്തിന് പോലും പണമില്ലാത്ത അവസ്ഥയായി. അർജുൻ തന്റെ അച്ഛനെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു, "അച്ഛാ, വിഷമിക്കണ്ട, നമുക്ക് വീണ്ടും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് സമ്പാദിക്കാം."
വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രവി വീണ്ടും കഠിനാധ്വാനം ചെയ്ത് വലിയൊരു കൃഷിക്കാരനായി മാറി. എന്നാൽ അതേ ഗ്രാമത്തിൽ വിക്രം എന്ന വലിയ ധനികനുണ്ടായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന് ധാരാളം പണമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒട്ടും കരുണ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ പട്ടിണിയിലായ ഒരു വൃദ്ധൻ വിക്രമിന്റെ വീട്ടിൽ സഹായം ചോദിച്ചു വന്നു. എന്നാൽ വിക്രം അദ്ദേഹത്തെ ആട്ടിയോടിച്ചു. "എന്റെ പണം എനിക്ക് മാത്രം ഉള്ളതാണ്!" എന്ന് അദ്ദേഹം അലറി.
ഇതെല്ലാം കണ്ടുനിന്ന അർജുൻ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കി: പണമില്ലാത്തവർക്ക് വീണ്ടും പണം സമ്പാദിക്കാം, എന്നാൽ കരുണയില്ലാത്തവർ എന്നും ദരിദ്രരായിരിക്കും. രവി പണക്കാരനായപ്പോഴും പാവപ്പെട്ടവരെ സഹായിക്കാൻ മറന്നില്ല. യഥാർത്ഥ സമ്പത്ത് പണമല്ല, മറിച്ച് മറ്റുള്ളവരോടുള്ള കാരുണ്യമാണെന്ന് അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
