ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ಮತ್ತು ಅವನ ತಾತ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಚುರುಕಾದ ಹುಡುಗ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ರುಚಿಯಾದ ಆಹಾರದ ಮೇಲೆ ಅತಿಯಾದ ವ್ಯಾಮೋಹವಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ, ಅವನ ಸ್ನೇಹಿತನು ಅವನಿಗೆ ಮಾಂಸದ ತುಂಡನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಅದನ್ನು ತಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಅದರ ರುಚಿ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟವಾಯಿತು.
ಅದನ್ನು ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದ ತಾತ ಅರ್ಜುನ್ ಹತ್ತಿರ ಬಂದು, ಅವನ ಕೈ ಹಿಡಿದುಕೊಂಡರು. ತಾತನ ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮೊಲದ ಮರಿ ಇತ್ತು. ಅದು ಭಯದಿಂದ ನಡುಗುತ್ತಿತ್ತು. ತಾತ ಮೆಲ್ಲಗೆ ಹೇಳಿದರು, "ಅರ್ಜುನ್, ಈ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣುಗಳನ್ನು ನೋಡು. ಇದು ನಿನ್ನಂತೆಯೇ ಜೀವ ಇರುವ ಪ್ರಾಣಿ. ಕೇವಲ ನಾಲಿಗೆಯ ರುಚಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಜೀವವನ್ನು ಕೊಲ್ಲುವುದು ಎಂದರೆ, ಆ ಜೀವ ಅನುಭವಿಸಿದ ನೋವು ನಿನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಎಂದಿಗೂ ಒಂದು ಭಾರವಾಗಿ ಉಳಿಯುತ್ತದೆ. ಜೀವವನ್ನು ರಕ್ಷಿಸುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಧರ್ಮ. ಒಮ್ಮೆ ನಾವು ಅನ್ಯರ ನೋವಿಗೆ ಕಾರಣವಾದರೆ, ಅದರಿಂದ ಹೊರಬರುವುದು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟ."
ಅರ್ಜುನ್ ಆ ಮೊಲದ ಕಣ್ಣುಗಳಲ್ಲಿ ಜೀವದ ಆಸೆಯನ್ನು ಕಂಡನು. ಆ ಕ್ಷಣವೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಬದಲಾಯಿತು. ರುಚಿಗಾಗಿ ಜೀವ ತೆಗೆಯುವ ಆಲೋಚನೆ ಅವನಿಂದ ದೂರವಾಯಿತು. ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಾಣಿ-ಪಕ್ಷಿಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಕರುಣೆಯನ್ನು ತೋರಿಸತೊಡಗಿದನು. ಇತರರ ಜೀವವನ್ನು ಗೌರವಿಸುವುದರಲ್ಲಿ ಸಿಗುವ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು.
