ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്ന ബാലനും അവന്റെ മുത്തശ്ശനും താമസിച്ചിരുന്നു. അർജുൻ നല്ലൊരു കുട്ടിയായിരുന്നു, പക്ഷേ ഭക്ഷണത്തിന്റെ രുചിയേക്കാൾ ഉപരി മറ്റൊന്നും അവന് ചിന്തിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ആഘോഷത്തിനിടയിൽ, അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ അവന് ഒരു ഇറച്ചി കഷ്ണം നൽകി. അതിന്റെ രുചി അവനെ വല്ലാതെ ആകർഷിച്ചു.
അത് കണ്ടുനിന്ന മുത്തശ്ശൻ അർജുന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു. മുത്തശ്ശന്റെ കയ്യിൽ പേടിച്ചു വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു ചെറിയ മുയൽക്കുട്ടി ഉണ്ടായിരുന്നു. മുത്തശ്ശൻ പറഞ്ഞു, "അർജുൻ, ഈ കുഞ്ഞായ മുയലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കൂ. നിന്നെപ്പോലെ തന്നെ ജീവനുള്ള ഒന്നാണത്. നമ്മുടെ നാവിൻ്റെ രുചിക്കായി ഒരു ജീവനെ ഇല്ലാതാക്കിയാൽ, ആ ജീവൻ അനുഭവിച്ച വേദന നിന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ഭാരമായി എന്നും നിലനിൽക്കും. ജീവനെ സംരക്ഷിക്കുന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ പുണ്യം. ഒരിക്കൽ നാം അക്രമത്തിന്റെ വഴിയിൽ വീണുപോയാൽ, അവിടെ നിന്ന് തിരിച്ചു വരിക എന്നത് വളരെ പ്രയാസകരമാണ്."
അർജുൻ ആ മുയലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അതിൽ ജീവന്റെ പ്രാർത്ഥന അവൻ കണ്ടു. ആ നിമിഷം അവന്റെ മനസ്സിൽ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചു. രുചിക്കായി ഒരു ജീവനെ ഇല്ലാതാക്കണമെന്ന ചിന്ത അവൻ ഉപേക്ഷിച്ചു. അന്നുമുതൽ, എല്ലാ ജീവജാലങ്ങളോടും കരുണ കാണിക്കാനാണ് അവൻ തീരുമാനിച്ചത്. മറ്റുള്ളവരുടെ ജീവൻ സംരക്ഷിക്കുന്നതിലൂടെ തനിക്ക് ലഭിക്കുന്ന വലിയ സമാധാനം അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
