ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் தன் தாத்தாவுடன் வசித்து வந்தான். கதிர் மிகவும் சுறுசுறுப்பானவன், ஆனால் அவனுக்கு ஒரு பழக்கம் இருந்தது; உணவின் சுவைக்காக எதையும் சாப்பிடத் துணிவான். ஒரு நாள், ஊர் திருவிழாவின் போது, கதிரின் நண்பன் ஒருவன் அவனிடம் ஒரு இறைச்சித் துண்டை நீட்டினான். அதைச் சாப்பிட்டுப் பார்த்த கதிர், அதன் சுவைக்கு மயங்கி மீண்டும் மீண்டும் அதை உண்ண ஆசைப்பட்டான்.
அப்போது அங்கு வந்த தாத்தா, கதிரின் கையைப் பிடித்து மெதுவாக அழைத்துச் சென்றார். அவர் ஒரு சிறிய முயல் குட்டியைத் தன் கையில் வைத்திருந்தார். அந்த முயல் பயந்து நடுங்கிக் கொண்டிருந்தது. தாத்தா சொன்னார், "கதிர், இந்த முயலின் கண்களைப் பார். அதுவும் உன்னைப் போலவே உயிர் உள்ள ஒன்று. நீ சுவைக்காக ஒரு உயிரைக் கொன்றால், அந்த உயிர் துடித்த வலி உன் மனதிற்குள் என்றும் ஒரு பாரமாக இருக்கும். மற்ற உயிர்களைக் காப்பதுதான் உண்மையான அறம். ஒருமுறை நாம் ஒரு உயிரின் வலியைத் தழுவிவிட்டால், அதிலிருந்து மீண்டு வருவது மிகவும் கடினம்."
கதிர் அந்த முயலின் கண்களைப் பார்த்தான். அதில் பயமும், அதே சமயம் ஒருவிதமான வேண்டுதலும் தெரிந்தது. அந்தத் தருணத்தில் கதிரின் உள்ளம் மாறியது. சுவைக்காக ஒரு உயிரைக் கொல்லும் எண்ணம் அவனுக்குள் மறைந்து போனது. அன்று முதல், கதிர் அனைத்து உயிர்களிடமும் அன்பு செலுத்தினான். அவன் உணவில் எந்தத் தீங்கும் இல்லாதவற்றைத் தேர்ந்தெடுத்தான். அவன் செய்த அந்தச் சிறு மாற்றம், அவனது மனதிற்கு ஒரு பெரிய நிம்மதியையும் மகிழ்ச்சியையும் கொடுத்தது.
