ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ತಂದೆ ಅಲ್ಲಿನ ದೇವಸ್ಥಾನದ ಅರ್ಚಕರು. ಅರ್ಜುನ್ ಯಾವಾಗಲೂ ಬಿಳಿ ಬಟ್ಟೆ ಧರಿಸಿ, ಬಹಳ ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತಿರುವುದನ್ನು ನೋಡಿ ಗ್ರಾಮಸ್ಥರು ಅವನನ್ನು ಹೊಗಳುತ್ತಿದ್ದರು. 'ನೋಡಿ, ಆ ಹುಡುಗ ಎಷ್ಟು ಒಳ್ಳೆಯವನು!' ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಒಂದು ದಿನ, ತನ್ನ ಗೆಳೆಯ ರೋಹನ್ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಅಚಾನ的に ರೋಹನ್ನ ಪ್ರಿಯപ്പെട്ട ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಒಡೆದುಬಿಟ್ಟನು. ಸಿಟ್ಟು ಅಥವಾ ಶಿಕ್ಷೆ ಪಡಬಹುದು ಎಂಬ ಭಯದಿಂದ, ಅವನು ಆ ಆಟಿಕೆಯನ್ನು ಒಂದು ಪೊದೆಯ ಹಿಂದೆ ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟನು. ಅಂದು ಸಂಜೆ ದೇವಸ್ಥಾನದಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ಶಾಂತವಾಗಿ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯಿಂದ ಇದ್ದನು. ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಆ ತಪ್ಪಿನ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಲೇ ಇತ್ತು. ಹೊರಗೆ ಅವನು ಪವಿತ್ರನಾಗಿ ಕಂಡರೂ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಒಂದು ತಪ್ಪನ್ನು ಅಡಗಿಸಿಟ್ಟಿದ್ದರಿಂದ ಅವನಿಗೆ ನೆಮ್ಮದಿ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ, ಅರ್ಜುನ್ ರೋಹನ್ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಸತ್ಯವನ್ನು ಹೇಳಿ ಕ್ಷಮೆ ಕೇಳಿದನು. ಆಗಲೇ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಿಕ್ಕಿತು.
ಹೊರಗಿನ ನೋಟಕ್ಕಿಂತ ಒಳಗಿನ ಶುದ್ಧಿ ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅರಿತನು.
