ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய கோவிலின் பூசாரி. கதிர் எப்போதும் தூய்மையான வெள்ளை உடைகளை அணிந்து, பக்தியோடு கோவிலில் இருப்பதைப் பார்த்து ஊர் மக்கள் அவனைப் புகழ்ந்தனர். 'பாருங்கள், அந்தப் boy எவ்வளவு நல்லவன்!' என்று சொல்வார்கள். ஆனால், ஒரு நாள் கதிர் தனது நண்பன் ரவியுடன் விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, தெரியாமல் ரவியின் விலை உயர்ந்த பொம்மையை உடைத்துவிட்டான். பயத்தில், ரவிவிடம் சொல்லாமல், அந்தப் பொம்மையை ஒரு புதருக்குள் மறைத்துவிட்டான். அன்று மாலை கோவிலில் பூசாரிக்கு உதவியபடி மிகவும் அமைதியாகவும் பக்தியுடனும் இருந்தான். ஆனால், கதிரின் உள்ளம் அந்தத் தவறை நினைத்து உறுத்திக் கொண்டே இருந்தது. அவன் வெளியே பார்ப்பதற்குத் தெய்வீகமானவனாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளுக்குள் ஒரு ரகசியத் தவறு இருந்ததால் அவனால் நிம்மதியாக இருக்க முடியவில்லை. இறுதியில், அவன் ரவியிடம் உண்மையைச் சொல்லி மன்னிப்பு கேட்டான். அப்போதுதான் அவனது மனம் உண்மையான அமைதியைப் பெற்றது.
கதிர் தன் வெளித்தோற்றத்தை மட்டும் தூய்மையாக வைத்திருந்தாலும், உள்ளத்தில் ஒரு தவறை மறைத்து வைத்திருந்தபோது அவனுக்கு நிம்மதி இல்லை. உண்மையான தூய்மை என்பது செயலில் மட்டுமல்ல, உள்ளத்திலும் இருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
