ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಎಲ್ಲರೂ ತನ್ನನ್ನು ಒಬ್ಬ ಶೂರ ಎಂದು ಭಾವಿಸಬೇಕೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಆಸೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಅವನು ತನ್ನ ತಂದೆಯ ಹಳೆಯ ದೊಡ್ಡ ಚೀಲದ ಬಟ್ಟೆಯನ್ನು ತಂದು ತನ್ನ ಹೆಗಲ ಮೇಲೆ ಹಾಕಿಕೊಂಡನು. ಕೈಯಲ್ಲಿ ಒಂದು ಮರದ ಕೋಲನ್ನು ಹಿಡಿದುಕೊಂಡು ಹಳ್ಳಿಯ ಮಧ್ಯಭಾಗಕ್ಕೆ ಹೋಗಿ, 'ನೋಡಿ, ನಾನು ದೊಡ್ಡ ವೀರ!' ಎಂದು ಕೂಗಿದನು.
ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅವನನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚಿದರು. ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಎನಿಸಿತು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನ ಒಳಗಡೆ ತುಂಬಾ ಭಯವಿತ್ತು. ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಬೆಕ್ಕು ಶಬ್ದ ಮಾಡಿದರೂ ಅವನು ನಡುಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಹೊರಗಿನ ನೋಟ ಮಾತ್ರ ವೀರನಂತಿತ್ತು, ಆದರೆ ಒಳಗಿನ ಶಕ್ತಿ ಅವನಲ್ಲಿರಲಿಲ್ಲ.
ಸಂಜೆ ವೇಳೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನಾಯಿಮರಿ ಬಂದು ಜೋರಾಗಿ ಬೊಗಳಿತು. ಅರ್ಜುನ್ ಧೈರ್ಯ ತೋರಿಸಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅವನ ಕಾಲುಗಳು ನಡುಗತೊಡಗಿದವು. ಆ ದೊಡ್ಡ ಬಟ್ಟೆ ಅವನ ಭಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲ. ಆಗ ಅವನ ತಾತ ಬಂದು, 'ಅರ್ಜುನ್, ಹುಲಿಯ ಚರ್ಮವನ್ನು ಹೊದ್ದ ಹಸುವಿನಂತೆ ನೀನು ಇದ್ದೀಯೆ. ಹೊರಗಿನ ವೇಷದಿಂದ ಮಾತ್ರ ಶಕ್ತಿಯುತನಾಗಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಧೈರ್ಯವಿರಬೇಕು' ಎಂದು ಹೇಳಿದರು.
ತನ್ನ ಅಸಲಿ ಶಕ್ತಿ ವೇಷದಲ್ಲಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ತನ್ನ ಮನಸ್ಸಿನ ಧೈರ್ಯದಲ್ಲಿ ಇದೆ ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
