ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற சிறுவன் இருந்தான். சோமுவுக்கு மற்றவர்கள் தன்னை ஒரு பெரிய வீரனாகப் பார்க்க வேண்டும் என்று ஆசை. ஒரு நாள், அவன் தன் தந்தையிடம் ஒரு பழைய, பெரிய போர்வை கிடைத்தது. அதைத் தன் தோளில் போர்த்திக்கொண்டு, கையில் ஒரு மரக்கட்டையைத் தூக்கிக்கொண்டு ஊர் மந்தையில் நின்றான். 'பார்த்தீர்களா! நான் ஒரு மாவீரன்!' என்று கத்தினான்.
ஊர் மக்கள் அவனைப் பார்த்து வியந்தனர். சோமுவுக்குள் ஒரு பெருமிதம் பிறந்தது. ஆனால், உள்ளுக்குள் சோமுவுக்குப் பயம் அதிகம். ஒரு சிறிய பூனை சத்தம் கேட்டால் கூட அவன் நடுங்குவான். அவனது மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் வலிமை அவனிடம் இல்லை, ஆனால் அவன் காட்டும் தோற்றம் மட்டும் வீரனாக இருந்தது.
அன்று மாலை, ஒரு சிறிய நாய் குட்டி சோமுவின் காலடியில் வந்து பயந்து நின்றது. சோமு அதைத் துரத்த முயன்றான், ஆனால் அவனது கால்கள் நடுங்கின. அந்தப் போர்வை அவனுக்குப் பாதுகாப்பைக் கொடுக்கவில்லை, மாறாக அவனது பயத்தை மறைக்கப் பயன்பட்டது. அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் சொன்னார், 'சோமு, புலியின் தோல் போர்த்திக் கொண்ட பசுவைப் போல நீ இருக்கிறாய். வெளியே வீரனாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளுக்குள் பயம் இருந்தால் அந்த வேஷம் எதற்கும் உதவாது.'
சோமு அன்று உணர்ந்தான். உண்மையான வீரம் என்பது போர்வையில் இல்லை, நம் மனதைக் கட்டுப்படுத்தும் தைரியத்தில் தான் இருக்கிறது என்று.
