ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಲಿಯೋ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ವಸ್ತುಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಹೆಚ್ಚು ವಸ್ತುಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ ತನಗೆ ಹೆಚ್ಚು ಸಂತೋಷ ಸಿಗುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಸಿಲಾಸ್ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಪುಟ್ಟ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ನೀಡಿ, 'ಇದನ್ನು ಜೋಪಾನವಾಗಿ ಇಟ್ಟುಕೋ ಲಿಯೋ' ಎಂದರು.
ಲಿಯೋ ಆ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ಒಂದು ಮೂಲೆಯಲ್ಲಿ ಇಟ್ಟನು, ಆದರೆ ಸ್ವಲ್ಪ ದಿನದಲ್ಲೇ ಅವನಿಗೆ ಅದರ ಮೇಲೆ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. 'ಇದು ಹಳೆಯದಾಗಿದೆ, ನನಗೆ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳೇ ಬೇಕು' ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ದಿನವಿಡೀ ಹೊಸ ವಸ್ತುಗಳ ಬೆನ್ನತ್ತುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿ ತುಂಬಾ ವಸ್ತುಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ಎಂದಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿ ಸಿಗುತ್ತಿರಲಿಲ್ಲ.
ಒಂದು ಮಳೆಯ ದಿನದಲ್ಲಿ, ಲಿಯೋನ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಟಿಕೆ ಒಡೆದುಹೋಯಿತು. ಅವನು ತುಂಬಾ ದುಃಖಿತನಾದನು. ಆಗ ಅವನ ಅಜ್ಜ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಲಿಯೋ, ಒಂದು ಹಕ್ಕಿ ಒಂದು ಕೊಂಬೆಯಲ್ಲಿ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಕುಳಿತು ನಂತರ ತನ್ನ ಗೂಡನ್ನು ಹುಡುಕಿಕೊಂಡು ಹಾರುವಂತೆ, ನಮ್ಮ ಈ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಈ ದೇಹವೂ ಕೂಡ ಒಂದು ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ತಾಣವಷ್ಟೇ. ಈ ವಸ್ತುಗಳು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ. ನಾವು ಕಲಿಯಬೇಕಾದದ್ದು ಪ್ರೀತಿ ಮತ್ತು ಒಳ್ಳೆಯ ಗುಣಗಳನ್ನು' ಎಂದರು.
ವಸ್ತುಗಳಿಂದ ಸಿಗುವ ಸಂತೋಷ ಕ್ಷಣಿಕವಾದುದು ಮತ್ತು ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ನಮ್ಮ ಗುಣಗಳಲ್ಲಿ ಅಡಗಿದೆ ಎಂದು ಲಿಯೋ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
