ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் புதிய பொம்மைகள், வண்ணமயமான ஆடைகள் மற்றும் அழகான விளையாட்டுப் பொருட்கள் என்றால் கொள்ளை ஆசை. ஒருமுறை அவனது தாத்தா அவனிடம் ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைத் தந்து, 'கதிர், இதைப் பத்திரமாக வைத்துக்கொள்' என்றார். கதிர் அந்தப் பெட்டியைத் தன் அறையில் ஒரு மூலையில் வைத்தான். ஆனால், சில நாட்களிலேயே அவனுக்கு அந்தப் பெட்டி பிடிக்கவில்லை. 'இது பழையதாக இருக்கிறது, எனக்குப் புதிய பொம்மைகளே வேண்டும்' என்று நினைத்தான்.
அடுத்த நாள், கதிர் தனது பழைய பொம்மைகளை எல்லாம் ஒரு மூட்டையில் கட்டி ஒரு மூலையில் தள்ளிவிட்டான். அவனிடம் நிறையப் பொருட்கள் இருந்தன, ஆனால் அவனுக்கு எதுவுமே நிலையானதாகத் தெரியவில்லை. ஒரு நாள் மழை பெய்தபோது, அவனது புதிய பொம்மை ஒன்று உடைந்து போனது. கதிர் அழுதான். அப்போது அவனது தாத்தா அவனிடம் வந்து, 'கதிர், இந்த உடலும், நீ வைத்திருக்கும் இந்த பொம்மைகளும் ஒரு தற்காலிகமான இடம் போன்றதுதான். ஒரு பறவை எப்படித் தற்காலிகமாக ஒரு கிளையில் அமர்ந்துவிட்டு, பிறகு தன் உண்மையான கூட்டைத் தேடிப் பறக்கிறதோ, அதுபோலத்தான் நம் வாழ்வும். இந்த உலகப் பொருட்கள் அனைத்தும் ஒருநாள் மறைந்துவிடும். நாம் தேட வேண்டியது நிலையான அன்பையும், நல்ல குணங்களையும் மட்டுமே' என்றார்.
கதிர் மெதுவாகத் தன் தவறை உணர்ந்தான். பொருட்கள் தரும் மகிழ்ச்சி கொஞ்ச நேரமே இருக்கும் என்பதையும், உண்மையான அமைதி மனதிற்குள்ளும் மற்றவர்களிடம் காட்டும் அன்பிலும் தான் இருக்கிறது என்பதையும் அவன் புரிந்துகொண்டான்.
