ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಯುವಕನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ಕುಟುಂಬ, ತನ್ನ ಹಸಿರು ಹೊಲಗಳು ಮತ್ತು ಜೀವನದ ಸಣ್ಣ ಸಣ್ಣ ಸಂತೋಷಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಸಮಯ ಕಳೆಯುವುದನ್ನು ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದನು.
ಆದರೆ ಅರ್ಜುನ್ ತುಂಬಾ ಗಂಭೀರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಜೀವನವು ಶಾಶ್ವತವಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿದಿತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ ತಾನು ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಎಲ್ಲಾ ಸುಖ-ಸೌಕರ್ಯಗಳನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕುತ್ತಾ ಹೊರಡಬೇಕಾದ ಸಮಯ ಬಂದೇ ಬರುತ್ತದೆ ಎಂಬುದು ಅವನ ಅರಿವಾಗಿತ್ತು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಕೇಳಿದನು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗುವ ಬಗ್ಗೆ ಯಾಕೆ ಯೋಚಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೀಯ? ಈಗ ನಮಗಿರುವ ಈ ಸುಖವನ್ನು ಯಾಕೆ ಅನುಭವಿಸಬಾರದು?'
ಅರ್ಜುನ್ ಮೃದುವಾಗಿ ನಕ್ಕು ಹೇಳಿದನು, 'ವಿಕ್ರಮ್, ನಾನು ಈಗ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇನೆ. ನನಗೆ ನನ್ನ ಮನೆ, ನನ್ನ ಕೆಲಸ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಸ್ನೇಹವೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಪ್ರೀತಿ. ಈ ಪ್ರಪಂಚದ ಸುಖಗಳನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ನನಗೆ ಆಸೆಯಿರುವಾಗಲೇ ನಾನು ಅದನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಅನುಭವಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ, ಒಂದು ದಿನ ನಾನು ಈ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ತ್ಯಜಿಸಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯಲು ನಿರ್ಧರಿಸಿದ ಮೇಲೆ, ಮತ್ತೆ ಈ ಸುಖಗಳಿಗಾಗಿ ಹಂಬಲಿಸಬಾರದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ತ್ಯಜಿಸುವ ಮುನ್ನ ಈ ಜೀವನವನ್ನು ಸಾರ್ಥಕವಾಗಿ ಬದುಕಬೇಕು.'
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಜೀವನದ ಎಲ್ಲಾ ಜವಾಬ್ದಾರಿಗಳನ್ನು ಸಂತೋಷದಿಂದ ಪೂರೈಸಿದನು. ಅವನು ಜೀವನವನ್ನು ಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಬದುಕಿದ ನಂತರ, ಶಾಂತಿಯನ್ನು ಹುಡುಕಲು ಹೊರಟಾಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ಯಾವುದೇ ಪಶ್ಚಾತ್ತಾಪವಿರಲಿಲ್ಲ.
