ஒரு அழகான கிராமத்தில் சோமு என்ற ஒரு இளைஞன் இருந்தான். அவனுக்குத் தன் குடும்பத்தின் மீதும், தன் தோழர்கள் மீதும் மிகுந்த அன்பு உண்டு. அவனது தந்தை ஒரு பெரிய விவசாயி, சோமுவின் வாழ்க்கையும் அந்தப் பசுமையான வயல்களையும் போலவே மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. ஆனால், சோமுவின் மனதிற்குள் ஒரு தேடல் இருந்தது. உலகத்தின் இன்பங்கள் அனைத்தும் நிலையற்றவை என்பதையும், ஒரு நாள் அவன் எல்லாவற்றையும் துறந்து அமைதியைத் தேடிப் போக வேண்டிய காலமும் வரும் என்பதையும் அவன் உணர்ந்தான்.
ஒரு நாள், சோமுவின் நண்பன் ரவி அவனிடம் கேட்டான், 'சோமு, நீ ஏன் எப்போதும் இவ்வளவு தீவிரமாக யோசிக்கிறாய்? இப்போது நம்மிடம் எவ்வளவு உணவும், மகிழ்ச்சியும் இருக்கிறது! இதை ஏன் அனுபவிக்காமல் இருக்கிறாய்?'
சோமு புன்னகைத்துவிட்டு சொன்னான், 'ரவி, இப்போது எனக்கு இந்த உலகத்தின் சுவைகளும், அன்பும், மகிழ்ச்சியும் மிகவும் பிடிக்கும். அதனால் நான் இவற்றை முழுமையாக அனுபவிக்க விரும்புகிறேன். ஆனால், ஒரு நாள் நான் இந்த உலகத் தேவைகளைத் துறந்து, ஆன்மீகப் பாதையில் செல்ல வேண்டிய தருணம் வரும். அந்தத் தருணம் வரும்போது, மீண்டும் இந்த உலகத் தேவைகளைத் தேடி வருவது சரியாக இருக்காது. எனவே, நான் துறவறத்திற்குச் செல்லும் முன், இந்த வாழ்க்கையைத் தகுந்த முறையில் வாழ்ந்து முடிக்க விரும்புகிறேன்.'
சோமுவின் இந்தத் தெளிவு அவனது குடும்பத்தையே வியக்க வைத்தது. அவன் உலக வாழ்க்கையைத் தவறாகப் பயன்படுத்தவில்லை; மாறாக, துறவறம் என்பது உலகத்தை வெறுப்பது மட்டுமல்ல, உலகத்தை அனுபவித்த பிறகு, எதையும் எதிர்பார்க்காமல் அதிலிருந்து விலகிச் செல்வது என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான். அவன் தன் வாழ்நாளில் கடமைகளைச் சரியாகச் செய்து, சரியான நேரத்தில் அமைதியைத் தேடிச் சென்றான்.
