ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಕಣಿವೆಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಸಿಹಿಯಾದ ಹಣ್ಣುಗಳು, ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಚಿಟ್ಟೆಗಳು ಮತ್ತು ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಇವುಗಳಲ್ಲೇ ಜೀವನದ ಸುಖವಿದೆ ಎಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ವೇದ ಎಂಬ ಜ್ಞಾನಿ ಆ ಊರಿಗೆ ಬಂದರು. ಯಾವುದೇ ಅಡಚಣೆಗಳ ನಡುವೆಯೂ ಅವರು ಬಹಳ ಶಾಂತವಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನ್ನು ಅರ್ಜುನ ಗಮನಿಸಿದನು. ಅರ್ಜುನನು ಅವರ ಬಳಿ ಹೋಗಿ ಕೇಳಿದನು, 'ಗುರುಗಳೇ, ನಿಮಗೆ ಆಟಿಕೆಗಳಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಅಥವಾ ಸಿಹಿಯಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ನೀವು ಇಷ್ಟು ಶಾಂತವಾಗಿರಲು ಹೇಗೆ ಸಾಧ್ಯ?'
ವೇದರು ನಗುನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಮಗನೇ, ನಿಜವಾದ ಸುಖವು ವಸ್ತುಗಳಲ್ಲಿಲ್ಲ. ನಮ್ಮ ಕಣ್ಣುಗಳು, ಕಿವಿಗಳು ಮತ್ತು ಮನಸ್ಸುಗಳು ಕೇವಲ ಇಂದ್ರಿಯ ಸುಖಗಳಿಗೆ ಮತ್ತು ಹಳೆಯ ಆಸೆಗಳಿಗೆ ಗುಲಾಮರಾಗಬಾರದು. ಅಂತಹ ಆಸೆಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟಾಗ ಮಾತ್ರ ನಮಗೆ ನಿಜವಾದ ಶಾಂತಿ ಸಿಗುತ್ತದೆ.'
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನನ ಅತ್ಯಂತ ಪ್ರಿಯವಾದ ಆಟಿಕೆ ಒಡೆದು ಹೋಯಿತು. ಮೊದಲಿನಂತೆ ಅವನು ಅಳಲಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಆ ಆಸೆಯನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ನೋಡಲು ಶುರುಮಾಡಿದನು. ಆಗ ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಹಗುರವಾದಿತು.
