ஒரு அழகான கிராமத்தில் ஆதித்யா என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பிடித்தமான விளையாட்டுப் பொருட்கள், இனிப்புச் சுவை, மற்றும் அழகான வண்ணங்கள் என எல்லாவற்றின் மீதும் மிகுந்த ஆசை உண்டு. ஒருநாள், அந்த ஊருக்கு ஒரு ஞானி வந்தார். அவர் அமைதியாகவும், எதற்கும் கலங்காமலும் இருப்பதை ஆதித்யா கவனித்தான்.
ஆதித்யா அவரிடம் சென்று, 'ஐயா, நான் எப்படி உங்களைப் போல அமைதியாக இருக்க முடியும்? எனக்கு எல்லாவற்றின் மீதும் ஆசை வருகிறது' என்று கேட்டான்.
ஞானி சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், 'தம்பி, நீ எதைப் பார்த்தாலும் அதை அடைய வேண்டும் என்று நினைக்காதே. உன் கண்கள் அழகை மட்டும் தேடக்கூடாது, உன் காதுகள் வெறும் இன்பமான சத்தங்களை மட்டும் கேட்கக்கூடாது. உன் மனம் எதற்கும் அடிமையாகாமல் இருந்தால் மட்டுமே நீ உண்மையான சுதந்திரத்தைப் பெற முடியும்.'
சில நாட்கள் கழித்து, ஆதித்யா விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது அவனுடைய விலை உயர்ந்த பொம்மை உடைந்து போனது. முன்பு அவனால் அழாமல் இருக்க முடியாது. ஆனால் அன்று, அவன் வருத்தப்படாமல் அந்தப் பொம்மையை விட்டுவிட்டு, இயற்கையை ரசிக்கத் தொடங்கினான். அவன் தன் ஆசைகளைத் துறக்கத் தொடங்கியபோது, அவனது உள்ளம் ஒரு பெரிய பாரம் இல்லாத பறவையைப் போல லேசானது.
