ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಸಾಕಷ್ಟು ಆಟಿಕೆಗಳಿದ್ದವು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಯಾವಾಗಲೂ ಬೇರೆಯವರ ಬಳಿ ಇರುವ ಹೊಸ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನೇ ಬೇಕೆಂಬ ಆಸೆ ಇರುತ್ತಿತ್ತು. ಹೊಸದನ್ನು ಪಡೆಯುವ ತವಕದಲ್ಲಿ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ನೆಮ್ಮದಿಯಿಂದ ಇರಲಾರಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ ಅವನ ತಾತ ಮಾಧವನು ಅವನನ್ನು ಕರೆದು, ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಮರದ ಪೆಟ್ಟಿಗೆಯನ್ನು ತೋರಿಸಿದನು. ಅದರಲ್ಲಿ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಕಲ್ಲಿದ್ದಿತು. 'ಅರ್ಜುನ್,' ತಾತ ಮೆಲ್ಲನೆ ಹೇಳಿದನು, 'ಈ ಕಲ್ಲು ಸುಂದರವಾಗಿದೆ. ಆದರೆ ನೀನು ಯಾವಾಗಲೂ ಇದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡದನ್ನು ಅಥವಾ ಹೊಸದನ್ನು ಪಡೆಯಬೇಕೆಂದು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ನಿನಗೆ ಈ ಕಲ್ಲಿನ ಸೌಂದರ್ಯವನ್ನು ಅನುಭವಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆಸೆಗಳು ನಿನ್ನನ್ನು ಎಂದಿಗೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ.'
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಆಟಿಕೆಗಳನ್ನು ನೋಡಿದನು. ಹೊಸ ಆಟಿಕೆ ಬಂದಾಗ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೊತ್ತು ಖುಷಿಯಾಗುತ್ತಿದ್ದರೂ, ನಂತರ又 ಬೇರೆ ಆಸೆಗಳು ಶುರುವಾಗುತ್ತಿದ್ದವು. ಆ ಆಸೆಗಳು ಅವನನ್ನು ಅಸಮಾಧಾನಿಯಾಗಿಟ್ಟಿದ್ದವು. 'ಅಂದರೆ, ಆಸೆಗಳಿಲ್ಲದಿರುವುದೇ ನಿಜವಾದ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯವೇ?' ಎಂದು ಅರ್ಜುನ್ ಕೇಳಿದನು.
'ಹೌದು,' ತಾತ ಉತ್ತರಿಸಿದನು. 'ಆಸೆಗಳನ್ನು ಗೆದ್ದವನೇ ನಿಜವಾದ ಮುಕ್ತನು.' ಅಂದಿನಿಂದ ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ಬಳಿ ಇರುವುದರಲ್ಲೇ ಸಂತೋಷವನ್ನು ಕಾಣಲು ಕಲಿಯತೊಡಗಿದನು. ಅವನ ಮನಸ್ಸು ಶಾಂತವಾಯಿತು.
