ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனிடம் நிறைய பொம்மைகள் இருந்தன, ஆனால் அவனுக்கு எப்போதும் அடுத்தவர் வைத்திருக்கும் புதிய பொம்மைகளையே வேண்டும் என்ற ஆசை இருக்கும். ஒருநாள், அவனது தாத்தா ஒரு பழைய மரப்பெட்டியைக் கொண்டு வந்தார். அதில் ஒரு அழகான கண்ணாடித் துண்டு இருந்தது. கதிர் அதைப்பார்த்து, 'தாத்தா, இது எனக்கு வேண்டும், இது மிகவும் அழகாக இருக்கிறது!' என்று ஆசையுடன் கேட்டான்.
தாத்தா புன்னகைத்துவிட்டு, 'கதிர், இந்தத் துண்டு அழகானதுதான். ஆனால், இதை நீ அடைய நினைக்கும் வரை, உன் மனம் எப்போதும் ஒரு தேடலில் இருக்கும். நீ எதை அடைந்தாலும், அதை இழந்துவிடுவோமோ என்ற பயமும், இன்னும் பெரியது வேண்டும் என்ற ஆசையும் உன்னைத் துரத்தும். உண்மையான அமைதி என்பது எதையும் அடைய விரும்புவதில் இல்லை, எதன் மீதும் அளவுக்கு அதிகமான ஆசை இல்லாமல் இருப்பதே ஆகும்' என்றார்.
அன்று இரவு கதிர் யோசித்தான். அவனிடம் இருந்த பொம்மைகளை நினைக்கும் போது, அவன் மகிழ்ச்சியாக இருந்தான். ஆனால் புதிய பொம்மைகளை நினைக்கும் போது மட்டும் அவனது இதயம் படபடத்தது. அவன் மெல்லப் புரிந்துகொண்டான்: ஆசைகளைக் கட்டுப்படுத்தினால் மட்டுமே மனதிற்கு உண்மையான சுதந்திரம் கிடைக்கும் என்று. அன்று முதல், அவனிடம் இருப்பதை வைத்து மகிழ்ச்சியாக இருக்கப் பழகினான்.
