ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ, ಪರ್ವತಗಳ ತಪ್ಪಲಿನಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಆದಿತ್ಯ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಭೀಕರ ಬರಗಾಲ ಬಂದಿದ್ದರಿಂದ ಜನರು ಹಸಿವು ಮತ್ತು ಬಾಯಾರಿಕೆಯಿಂದ ಕಷ್ಟಪಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಆಗ, ದೂರದ ದೇಶದ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೀಮಂತ ವ್ಯಾಪಾರಿ ಆದಿತ್ಯನ ಬಳಿ ಬಂದು ಒಂದು ಆಮಿಷವನ್ನು ಒಡ್ಡಿದನು. 'ನಿಮ್ಮ ಜನರಿಗೆ ಬೇಕಾದ ಎಲ್ಲಾ ಧಾನ್ಯ ಮತ್ತು ನೀರನ್ನು ನಾನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ, ಆದರೆ ಬದಲಾಗಿ ನಿಮ್ಮ ರಾಜ್ಯದ ಪವಿತ್ರವಾದ ಅರಣ್ಯವನ್ನು ನನಗೆ ನೀಡಬೇಕು,' ಎಂದನು.
ಆದಿತ್ಯನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಯೋಚಿಸಿದನು. ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಮಾತನ್ನು ಕೇಳಿದರೆ ಜನರಿಗೆ ತಕ್ಷಣ ಆಹಾರ ಸಿಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಅರಣ್ಯವು ನಾಶವಾಗುತ್ತದೆ. ಅಡ್ಡದಾರಿ ಹಿಡಿದು ಸುಲಭವಾಗಿ ಬದುಕುವುದು ಸುಲಭವಾಗಿತ್ತು, ಆದರೆ ಅದು ತನ್ನ ಗೌರವಕ್ಕೆ ಮತ್ತು ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. 'ತಾತ್ಕಾಲಿಕ ಸುಖಕ್ಕಾಗಿ ನಮ್ಮ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸರಿಯಲ್ಲ,' ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಆದಿತ್ಯನು ವ್ಯಾಪಾರಿಯ ಒಪ್ಪಂದವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದನು. ಬದಲಾಗಿ, ತನ್ನ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಹೊಸ ಬಾವಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ನಿರ್ಮಿಸಲು ಶ್ರಮಿಸಿದನು. ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟವಾಯಿತು, ಆದರೆ ಅವನು ಎಂದಿಗೂ ಅಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯನ್ನು ಹಿಡಿಯಲಿಲ್ಲ. ಕೊನೆಗೆ ಮಳೆ ಬಂದಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ಮಾಡಿದ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ಫಲ ನೀಡಿದವು. ಅಧರ್ಮವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು, ಧರ್ಮದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಆದಿತ್ಯನು ಜನರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ ನಿಜವಾದ ರಾಜನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು.
