പണ്ട് പണ്ട്, മലനിരകൾക്ക് സമീപമുള്ള ഒരു രാജ്യത്ത് ആദിത്യൻ എന്ന രാജകുമാരൻ ജീവിച്ചിരുന്നു. ആ രാജ്യത്ത് കഠിനമായ വരൾച്ച അനുഭവപ്പെട്ടു, ജനങ്ങൾ ഭക്ഷണവും വെള്ളവും ഇല്ലാതെ കഷ്ടപ്പെട്ടു. ഈ സമയത്ത്, ദൂരദേശത്തുനിന്നുള്ള ഒരു വ്യാപാരി ആദിത്യന്റെ അടുക്കൽ എത്തി ഒരു നിർദ്ദേശം മുന്നോട്ടുവെച്ചു. 'നിങ്ങളുടെ ജനങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ ധാന്യങ്ങളും വെള്ളവും ഞാൻ നൽകാം, പകരം നിങ്ങളുടെ രാജ്യത്തെ വിശുദ്ധമായ വനം എനിക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കണം,' അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ആലോചിച്ചു. വനം വിട്ടുകൊടുത്താൽ ജനങ്ങൾക്ക് ഭക്ഷണം ലഭിക്കും, പക്ഷേ അത് പ്രകൃതിയെയും രാജ്യത്തിന്റെ ആത്മാവിനെയും നശിപ്പിക്കും. തെറ്റായ വഴിയിലൂടെ നേട്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാക്കുന്നത് എളുപ്പമാണെങ്കിലും, അത് തന്റെ അന്തസ്സിനും ധർമ്മത്തിനും നിരക്കാത്തതാണെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. 'താൽക്കാലികമായ നേട്ടത്തിന് വേണ്ടി നമ്മുടെ മൂല്യങ്ങൾ പണയപ്പെടുത്താൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല,' അവൻ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ വ്യാപാരിയുടെ വാഗ്ദാനം നിരസിച്ചു. പകരം, തന്റെ ജനങ്ങളോടൊപ്പം ചേർന്ന് കഠിനാധ്വാനം ചെയ്യാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. പുതിയ കിണറുകൾ കുഴിച്ചും പുഴകളിൽ നിന്ന് ജലം എത്തിക്കാനായി കനാലുകൾ നിർമ്മിച്ചും അവൻ പ്രവർത്തിച്ചു. ഏറെ പ്രയാസപ്പെട്ടുവെങ്കിലും, അവൻ തന്റെ സത്യസന്ധത കൈവിട്ടില്ല. ഒടുവിൽ മഴ പെയ്തു, പുതിയ കിണറുകൾ ജനങ്ങളെ രക്ഷിച്ചു. തെറ്റായ വഴികൾ സ്വീകരിക്കാതെ, ധർമ്മത്തിന്റെ പാതയിൽ നിന്ന ആദിത്യൻ ജനങ്ങളുടെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു യഥാർത്ഥ രാജാവായി മാറി.
