முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தின் எல்லையில் ஒரு சிறிய நாடு இருந்தது. அங்கு ஆதித்யன் என்ற இளவரசன் ஆட்சி செய்து வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் அவனது நாடு ஒரு பெரிய பஞ்சத்தில் சிக்கியிருந்தது. மக்கள் உணவின்றித் தவித்தனர். அப்போது, அண்டை நாட்டு மன்னன் ஒருவன் ஆதித்யனிடம் ஒரு சலுகை முன்வைத்தான். 'உன் நாட்டு மக்களுக்குத் தேவையான தானியங்களை நான் தருகிறேன். ஆனால், அதற்குப் பதிலாக நீ உன் நாட்டின் எல்லையில் உள்ள வளமான காட்டை எனக்குக் கொடுத்துவிட வேண்டும்' என்றான்.
ஆதித்யன் யோசித்தான். காட்டைத் தந்தால் நாடு வளமானதாக இருக்கும், ஆனால் அது மக்களின் வாழ்வாதாரத்தையும், இயற்கையையும் அழித்துவிடும். அது தவறு என்று அவனது உள்ளம் கூறியது. மறுபுறம், அந்தத் தானியங்களைச் சுலபமாகப் பெற்றுக்கொண்டு, தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தித் தவறான வழியில் செல்வது எளிதாக இருந்தது. ஆனால், ஆதித்யன் தன் மானத்தையும் அறத்தையும் விட்டுக் கொடுக்க விரும்பவில்லை.
அவன் தன் அமைச்சர்களிடம், 'தவறான வழியில் கிடைக்கும் செல்வத்தை விட, அறநெறி தவறாமல் போராடிப் பெறும் வெற்றியே சிறந்தது' என்று கூறினான். அவன் தன் நாட்டு மக்களுடன் இணைந்து, கடினமாக உழைத்து, புதிய நீர்நிலைகளை உருவாக்கினான். இறுதியில், இயற்கையை அழிக்காமல், நேர்மையான வழியில் அந்தப் பஞ்சத்தை வென்றான். அவனது இந்தத் துணிச்சலும் நேர்மையும் மக்களிடையே அவனை ஒரு உண்மையான தலைவனாக உயர்த்தியது.
