ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಓದುವುದೆಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಅವನು ತನ್ನ ತಾತನಿಗೆ ಕೇಳಿದನು, 'ತಾತಾ, ನಾನು ತುಂಬಾ ಓದಿ ದೊಡ್ಡವನಾದರೆ, ಆ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ನನಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಂತೋಷ ಸಿಕ್ಕರೆ ಸಾಕಾ?'
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, 'ಅರ್ಜುನ್, ನೀನು ಒಂದು ಹಣತೆಯನ್ನು ಹಚ್ಚಿದರೆ, ಆ ಬೆಳಕು ನಿನಗೆ ಕಾಣಿಸುತ್ತದೆ, ಜೊತೆಗೆ ಆ ಕೋಣೆಯಲ್ಲಿರುವ ಇತರರಿಗೂ ದಾರಿ ತೋರಿಸುತ್ತದೆ ಅಲ್ವಾ? ಜ್ಞಾನವೂ ಅಷ್ಟೇ.'
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ, ಅರ್ಜುನ್ ತಾನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರಿಗೆ ಹೇಳಿಕೊಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಮಳೆಗಾಲದಲ್ಲಿ ಬೆಳೆಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಬೇಕು ಮತ್ತು ಸರಳವಾದ ಲೆಕ್ಕಾಚಾರಗಳನ್ನು ಹೇಗೆ ಮಾಡಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ಅವನು ಅವರಿಗೆ ಕಲಿಸಿದನು. ಹಳ್ಳಿಯ ಜನರು ಅರ್ಜುನ್ ಕಲಿಸಿದ ವಿಷಯಗಳಿಂದ ಪ್ರಯೋಜನ ಪಡೆದು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ತುಂಬಾ ಖುಷಿಯಾಯಿತು.
ತನ್ನ ಜ್ಞಾನದಿಂದ ಇತರರಿಗೆ ಎಷ್ಟು ಸಹಾಯವಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಕಂಡಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ಗೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನದನ್ನು ಕಲಿಯಬೇಕೆಂಬ ಹಂಬಲ ಉಂಟಾಯಿತು. 'ನಾನು ಹೆಚ್ಚು ಕಲಿತರೆ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಿಗೆ ಸಹಾಯ ಮಾಡಬಹುದು' ಎಂದು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಕೇವಲ ತನ್ನಿಗಾಗಿ ಅಲ್ಲದೆ, ಲೋಕದ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಕಲಿಯಬೇಕೆಂದು ಅವನು ಬಯಸಿದನು.
