ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் படிப்பு என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். ஒருநாள், கதிர் தனது தாத்தாவிடம், 'தாத்தா, நான் நிறையப் படித்து பெரிய ஆளாகிவிட்டால் எனக்கு மட்டும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தால் போதுமா?' என்று கேட்டான்.
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, 'கதிர், நீ ஒரு விளக்கை ஏற்றி வைத்துக்கொண்டால், அந்த வெளிச்சம் உனக்குத் தெரியுமே தவிர, அந்த அறையில் இருக்கும் மற்றவர்களுக்கும் வழி காட்டும் அல்லவா? அதுபோலத்தான் அறிவு,' என்றார்.
அடுத்த சில வாரங்களில், கதிர் தனது பாடப்புத்தகங்களில் உள்ள விஷயங்களை கிராமத்து மக்களிடம் சொல்லிக்கொடுக்கத் தொடங்கினான். மழைக்காலங்களில் பயிர்களை எப்படிப் பாதுகாப்பது, காய்கறிகளை எப்படிச் சரியாகப் பதப்படுத்துவது போன்ற எளிய விஷயங்களை அவன் கற்றுக்கொடுத்தான். கிராமத்து மக்கள் கதிரின் பேச்சைக் கேட்டு மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள். 'கதிர் சொல்வது எவ்வளவு பயனுள்ளது!' என்று அவர்கள் பாராட்டும்போது, கதிரின் உள்ளம் மகிழ்ச்சியில் துள்ளியது.
தனது அறிவினால் மற்றவர்கள் பயன் பெறுவதைக் கண்ட கதிர், 'எனக்குத் தெரிந்ததை விட இன்னும் நிறையத் தெரிந்து கொள்ள வேண்டும், அப்பொழுதுதான் இன்னும் பலருக்கு உதவ முடியும்' என்று ஆவலோடு முடிவு செய்தான். அவன் வெறும் பாடங்களை மட்டும் படிக்காமல், உலகத்தைப் பற்றியும் அறிந்துகொள்ளத் துடித்தான்.
