ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಮಾತನಾಡುವುದು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ, ಆದರೆ ಓದುವ ಅಥವಾ ಕಲಿಯುವ ಆಸಕ್ತಿ ಕಡಿಮೆ ಇತ್ತು. ಒಂದು ದಿನ, ಆ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಒಬ್ಬ ದೊಡ್ಡ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಬಂದರು. ಅವರು ಬಹಳ ಜ್ಞಾನಿಗಳಾಗಿದ್ದರು.
ವಿದ್ವಾಂಸರು ಮಾತನಾಡುವಾಗ, ಅರ್ಜುನ್ ಮಧ್ಯೆ ಮಧ್ಯೆ ಮಾತನಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ತನಗೆ ಎಲ್ಲವೂ ಗೊತ್ತು ಎಂಬಂತೆ ಅತಿಯಾಗಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದರಿಂದ ವಿದ್ವಾಂಸರ ಮಾತು ಮತ್ತು ಇತರರ ಗಮನ ತಪ್ಪಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಗಮನಿಸಿದ ಅರ್ಜುನ್ ತಂದೆ ಅವನನ್ನು ಕರೆದೊಯ್ದು, 'ಅವನಿಗೆ ಅರಿವಿಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಪರವಾಗಿಲ್ಲ, ಆದರೆ ಜ್ಞಾನಿಗಳ ಮುಂದೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದು ದೊಡ್ಡ ಗುಣ' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು.
ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ತಿದ್ದಿಕೊಂಡನು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ವಿದ್ವಾಂಸರು ಬಂದಾಗ, ಅವನು ತುಂಬಾ ಗಮನವಿಟ್ಟು, ಯಾವುದೇ ಅಡೆತಡೆಯಿಲ್ಲದೆ ಮೌನವಾಗಿ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಆ ಮೌನವು ಅವನಿಗೆ ಹೊಸ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಯಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿತು. ವಿದ್ವಾಂಸರು ಅವನ ಈ ವಿನಯವನ್ನು ನೋಡಿ ಮೆಚ್ಚಿ, ಅವನಿಗೆ ಬಹಳಷ್ಟು ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಕಲಿಸಿಕೊಟ್ಟರು.
