ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குப் பேசுவது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும், ஆனால் அவனுக்குப் புத்தகங்களைப் படிப்பதில் பெரிய ஆர்வம் இல்லை. ஒருநாள், அந்தக் கிராமத்திற்குப் பெரிய அறிஞராகத் திகழும் ஒரு தாத்தா வந்தார். அவர் பல மொழிகளையும், அறிவியலையும் நன்கு அறிந்தவர். ஊர் மக்கள் அனைவரும் அவரைச் சுற்றித் திரண்டு, அவர் சொல்வதைக் கேட்கத் தொடங்கினர்.
கதிர் அந்தத் தாத்தாவின் பேச்சைக் கேட்கும் போது, அவருக்குத் தெரியாத பல விஷயங்களைச் சுட்டிக்காட்டத் துடித்தான். 'அவர் சொல்வது சரிதானா?', 'அவர் ஏன் இப்படிச் சொல்கிறார்?' என்று இடைஞ்சலாகக் கேள்வி கேட்கத் தொடங்கினான். இதனால் தாத்தாவின் பேச்சும், மற்றவர்களின் கவனமும் தடைபட்டது. கதிரின் தந்தை இதைக் கவனித்து, அவனைத் தனியாக அழைத்துச் சென்றார்.
'கதிர், அறிவுள்ளவர்கள் பேசும்போது நாம் அமைதியாகக் கேட்பதுதான் மிகப்பெரிய அறிவு.' என்று மென்மையாகச் சொன்னார். கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை தாத்தா பேசும்போது, கதிர் எதையும் பேசாமல், மிகுந்த கவனத்துடன் அவர் சொல்வதைக் கேட்டான். அந்த அமைதி அவனுக்குப் புதிய விஷயங்களைக் கற்றுக்கொள்ள உதவியது. இறுதியில், தாத்தா அவனது அமைதியைக் கண்டு வியந்து, அவனுக்குப் புரியும் வகையில் பல ரகசியங்களைச் சொல்லிக் கொடுத்தார். கதிர் அன்று முதல் அமைதியாகக் கேட்பதன் மூலம் சிறந்த அறிவைப் பெறத் தொடங்கினான்.
