ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവന് സംസാരിക്കാൻ വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു, എന്നാൽ പഠന കാര്യങ്ങളിൽ വലിയ താൽപ്പര്യമില്ലായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം, വലിയ പണ്ഡിതനായ ഒരു വൃദ്ധൻ ആ ഗ്രാമത്തിൽ വന്നു. അദ്ദേഹം ചരിത്രത്തിലും ശാസ്ത്രത്തിലും വലിയ അറിവുള്ളവനായിരുന്നു.
പണ്ഡിതൻ സംസാരിക്കുമ്പോൾ, ഇടയ്ക്കിടെ തടസ്സപ്പെടുത്താൻ അർജുൻ ശ്രമിച്ചു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ വാക്കുകളിൽ സംശയം പ്രകടിപ്പിച്ചും തനിക്ക് അറിയാവുന്നത് പോലെ സംസാരിച്ചും അവൻ മറ്റുള്ളവരുടെ ശ്രദ്ധ തിരിച്ചു. ഇത് പണ്ഡിതന്റെ സംസാരത്തെ തടസ്സപ്പെടുത്തി.
അർജുന്റെ അച്ഛൻ അവനെ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മകനേ, അറിവുള്ളവർ സംസാരിക്കുമ്പോൾ നമ്മൾ നിശബ്ദരായിരിക്കുക എന്നതാണ് ഏറ്റവും വലിയ വിവേകം.' അർജുന് തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി. അടുത്ത തവണ പണ്ഡിതൻ വന്നപ്പോൾ, അവൻ ഒരക്ഷരം പോലും മിണ്ടാതെ വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടുനിന്നു. ആ നിശബ്ദത അവന് പുതിയ കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ സഹായിച്ചു. പണ്ഡിതൻ അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം കണ്ട് സന്തോഷിക്കുകയും അവന് അറിവ് പകർന്നു നൽകുകയും ചെയ്തു.
