ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಬೆಟ್ಟದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ ಸ್ನೇಹಿತರೊಂದಿಗೆ ಬೆಟ್ಟದ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ಆಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ ಮಳೆ ಬರತೊಡಗಿತು. ಆ ಹಾದಿ ತುಂಬಾ ಜಾರುವಂತಾಯಿತು. ಕಾರ್ತಿಕ್ ವೇಗವಾಗಿ ಓಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದಾಗ ಅವನ ಕಾಲು ಜಾರಿ ಕೆಳಗೆ ಬೀಳುವಂತಾಯಿತು.
ಅಷ್ಟರಲ್ಲಿ ದೂರದಲ್ಲಿದ್ದ ಅವನ ತಾತ ರಾಘವನ್, "ಕಾರ್ತಿಕ್, ನಿಲ್ಲು! ನಿಧಾನವಾಗಿ ನಡೆಯು, ಆ ಜಾರುವ ಕಲ್ಲುಗಳನ್ನು ಮುಟ್ಟಬೇಡ!" ಎಂದು ಕೂಗಿದರು.
ತಾತನ ಆ ಶಾಂತವಾದ ಮತ್ತು ಸ್ಪಷ್ಟವಾದ ಮಾತುಗಳು ಕಾರ್ತಿಕ್ಗೆ ಒಂದು ಆಸರೆಯಾಯಿತು. ಆ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳಿದ ನಂತರ, ಅವನು ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕುತ್ತಾ ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಮನೆಗೆ ತಲುಪಿದನು. ಅಂದು ರಾತ್ರಿ ಕಾರ್ತಿಕ್ ತನ್ನ ತಾತನ ಬಳಿ ಕೇಳಿದನು, "ತಾತಾ, ನಿಮ್ಮ ಮಾತುಗಳು ನನ್ನನ್ನು ಹೇಗೆ ಕಾಪಾಡಿದವು?"
ತಾತ ನಗುತ್ತಾ ಹೇಳಿದರು, "ಕಾರ್ತಿಕ್, ಜೀವನವು ಈ ಮಳೆಯ ಹಾದಿಯಂತೆ ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಜಾರುವಂತಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬ ಒಳ್ಳೆಯ ಮನುಷ್ಯನ ಮಾತುಗಳು, ಜಾರುವ ಹಾದಿಯಲ್ಲಿ ನಾವು ಹಿಡಿಯುವ ಕೋಲಿನಂತೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತವೆ. ಅವು ನಮ್ಮನ್ನು ಬೀಳದಂತೆ ಕಾಪಾಡುತ್ತವೆ." ಒಳ್ಳೆಯವರ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ಮತ್ತು ನಾವು ಕೂಡ ಇತರರಿಗೆ ಒಳ್ಳೆಯ ಮಾತುಗಳನ್ನು ಹೇಳುವುದು ಎಷ್ಟು ಮುಖ್ಯ ಎಂದು ಕಾರ್ತಿಕ್ ಅರಿತನು.
