മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ കാർത്തിക് എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. ഒരു ദിവസം കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം മലഞ്ചെരുവിലൂടെ കളിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് മഴ പെയ്തു തുടങ്ങി. ആ പാത പെട്ടെന്ന് വഴുക്കലുള്ളതായി മാറി. കാർത്തിക് വേഗത്തിൽ ഓടാൻ ശ്രമിച്ചു, പക്ഷേ അവന്റെ കാലുകൾ വഴുതി അവൻ താഴെ വീഴാൻ പോയി.
അപ്പോൾ ദൂരെ നിന്ന് അവന്റെ മുത്തച്ഛൻ രാഘവൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, "കാർത്തിക്, നിൽക്കൂ! പതുക്കെ നടക്കൂ, ആ കല്ലുകളിൽ ചവിട്ടരുത്!"
മുത്തച്ഛന്റെ ആ ശാന്തമായ വാക്കുകൾ കാർത്തിക്കിന് ഒരു താങ്ങായി മാറി. ആ വാക്കുകൾ കേട്ടതോടെ അവൻ പതറാതെ, വളരെ ശ്രദ്ധയോടെ ഓരോ ചുവടും വെച്ച് സുരക്ഷിതമായി വീട്ടിലെത്തി. അന്ന് രാത്രി കാർത്തിക് മുത്തച്ഛനോട് ചോദിച്ചു, "മുത്തച്ഛാ, അന്ന് നിങ്ങളുടെ വാക്കുകൾ എന്നെ എങ്ങനെയാണ് രക്ഷിച്ചത്?"
മുത്തച്ഛൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു, "മകനേ, ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ഈ മഴയത്തുള്ള പാത പോലെ വഴുക്കലുള്ളതായിരിക്കും. അത്തരം സന്ദർഭങ്ങളിൽ ഒരു നല്ല മനുഷ്യൻ പറയുന്ന ശരിയായ വാക്കുകൾ, വഴുക്കലുള്ള പാതയിൽ നമ്മെ താങ്ങി നിർത്തുന്ന ഒരു വടി പോലെയാണ്. അത് നമ്മെ വീഴാതെ സംരക്ഷിക്കും." മറ്റുള്ളവരുടെ നല്ല വാക്കുകൾ കേൾക്കുന്നതിന്റെയും, നമ്മളും മറ്റുള്ളവർക്ക് ഉപകാരപ്രദമായ രീതിയിൽ സംസാരിക്കുന്നതിന്റെയും പ്രാധാന്യം കാർത്തിക് മനസ്സിലാക്കി.
