ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். ஒருநாள் அவன் தனது நண்பர்களுடன் மலைப்பாதையில் விளையாடிக்கொண்டிருந்தான். திடீரென மழை பெய்யத் தொடங்கியது. அந்தப் பாதை மிகவும் வழுவழுப்பாக மாறியது. கதிர் வேகமாக ஓடினான், ஆனால் அவன் கால் தடுமாறி கீழே விழப் போனான். அப்போது அவனது தாத்தா, பெரியவர் மாணிக்கம், தூரத்தில் இருந்து கத்தினான், "கதிர், மெதுவாக நட! அந்தப் பாறையைத் தொடாதே, அது வழுக்கும்!"
தாத்தாவின் அந்தத் தெளிவான மற்றும் நிதானமான வார்த்தைகள் கதிரின் காதுகளில் விழுந்தன. அந்த வார்த்தைகள் ஒரு மந்திரக் குச்சியாய் மாறி, கதிர் தடுமாறாமல் நிதானமாகப் பாதையில் நடக்க உதவின. கதிர் பாதுகாப்பாக வீட்டிற்கு வந்தான். அன்று இரவு, கதிர் தாத்தாவிடம் கேட்டான், "தாத்தா, நீங்கள் தூரத்தில் இருந்தும் நான் விழுந்துவிடக் கூடாது என்று எப்படி இவ்வளவு சரியாகச் சொன்னீர்கள்?"
தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே சொன்னார், "கதிர், வாழ்க்கைப் பாதை சில நேரங்களில் இந்த மழையினால் வழுக்குவது போல கடினமாக இருக்கும். அப்போது ஒரு நல்ல மனிதன் சொல்லும் சரியான வார்த்தைகள், வழுக்கும் பாதையில் நாம் பிடித்துக் கொள்ளும் ஒரு ஊன்றுகோல் போன்றது. அது நம்மைத் தடுமாறாமல் காக்கும்." கதிர் இப்போது புரிந்து கொண்டான். மற்றவர்கள் பேசும் வார்த்தைகளை கவனமாகக் கேட்பதும், நாமும் மற்றவர்களுக்குப் பயனுள்ள சொற்களைப் பேசுவதும் எவ்வளவு முக்கியம் என்று அவன் உணர்ந்தான்.
