ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ಯುವ ರಾಜ ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂರು ಕೆಟ್ಟ ಗುಣಗಳು ಬೆಳೆಯತೊಡಗಿದವು. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಅವನಿಗೆ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆ ಅಥವಾ ಲೋಭ ಉಂಟಾಯಿತು; ಜನರಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ತನ್ನ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ತುಂಬಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದರ ಬಗ್ಗೆಯೇ ಅವನು ಯೋಚಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ತಾನು ಎಲ್ಲರಿಗಿಂತ ಶ್ರೇಷ್ಠ ಎಂಬ ಅಹಂಕಾರ ಅವನಲ್ಲಿ ಮೂಡಿತು. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ರಾಜ್ಯದ ಕೆಲಸ ಬಿಟ್ಟು ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನ ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಅವನು ಕಾಲ ಕಳೆಯತೊಡಗಿದನು.
ಒಮ್ಮೆ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಬರಗಾಲ ಬಂದಾಗ ಜನರು ಕಷ್ಟಪಡತೊಡಗಿದರು. ರಾಜನ ಸಲಹೆಗಾರ ಮಾಧವನು ಬಂದು, "ರಾಜಾ, ಜನರು ಹಸಿವಿನಿಂದ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ, ಆದರೆ ನೀವು ಚಿನ್ನ ಮತ್ತು ಹಬ್ಬಗಳಲ್ಲಿ ಮಗ್ನರಾಗಿದ್ದೀರಿ" ಎಂದು ಹೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಗರ್ವದಿಂದ, "ನಾನೇ ರಾಜ, ನನಗೇನು ಬೇಕೋ ಅದನ್ನು ಮಾಡುವುದು ನನ್ನ ಹಕ್ಕು" ಎಂದನು.
ಆ ರಾತ್ರಿ ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಒಂದು ಕನಸು ಬಿತ್ತು. ಅವನ ಚಿನ್ನದ ಸಿಂಹಾಸನವು ಅವನನ್ನು ಅಡಗಿಸಬಯಸುವಂತೆ ಭಾರವಾಯಿತು ಮತ್ತು ಅವನು ತಿನ್ನುವ ಆಹಾರವೆಲ್ಲ ಮರಳಾಗಿ ಬದಲಾಯಿತು. ಎಚ್ಚರಗೊಂಡಾಗ ಅವನಿಗೆ ತನ್ನ ತಪ್ಪು ತಿಳಿಯಿತು. ಲೋಭ, ಅಹಂಕಾರ ಮತ್ತು ಅತಿಯಾದ ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನವು ಒಬ್ಬ ನಾಯಕನನ್ನು ಹೇಗೆ ದುರ್ಬಲಗೊಳಿಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಅವನು ಅರಿತನು.
ಮರುದಿನದಿಂದ ವಿಕ್ರಮ್ ಬದಲಾದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಖಜಾನೆಯನ್ನು ಜನರ ಕಲ್ಯಾಣಕ್ಕಾಗಿ ಬಳಸಿದನು, ಅಹಂಕಾರ ಬಿಟ್ಟು ಸಲಹೆಗಾರರ ಮಾತು ಕೇಳಿದನು ಮತ್ತು ವಿಲಾಸಿ ಜೀವನವನ್ನು ತ್ಯಜಿಸಿದನು. ಚಂದ್ರಪುರ ಮತ್ತೆ ಸುಖಮಯವಾಯಿತು.
