முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் அழகான தேசத்தை இளவரசன் விக்ரமன் ஆண்டு வந்தான். விக்ரமன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்குள் மூன்று சிறு தீய குணங்கள் வளரத் தொடங்கின. முதலாவதாக, அவனுக்குப் பொருட்கள் மீது அதிக ஆசை வந்தது; தன் கருவூலத்தை மட்டும் நிரப்ப நினைத்தான். இரண்டாவதாக, மற்றவர்கள் தன்னைத் துதிக்கும்போது, தான் தான் சிறந்தவன் என்று ஒரு தவறான கர்வம் அவனுக்குள் ஏற்பட்டது. மூன்றாவதாக, நாட்டின் நலனைப் பற்றி யோசிக்காமல், ஆடம்பரமான விருந்துகளிலும், தேவையற்ற பொழுதுபோக்குகளிலும் அதிக நேரத்தைச் செலவிடத் தொடங்கினான்.
ஒரு நாள், அந்த நாட்டு மக்கள் வறுமையில் வாடினர். விக்ரமனின் அமைச்சரான பெரியவர் மாணிக்கம் அவரிடம் வந்து, "இளவரசே, மக்கள் பசியால் வாடுகிறார்கள், ஆனால் நீங்கள் புதிய நகைகளைச் சேகரிப்பதிலும், ஆடம்பரக் கொண்டாட்டங்களிலும் மூழ்கியிருக்கிறீர்கள்" என்று மென்மையாகக் கூறினார். விக்ரமனுக்கு முதலில் கோபம் வந்தது. "நான் தான் இந்த நாட்டின் அரசன், எனக்குப் பிடித்ததை நான் செய்யலாமே" என்று கர்வத்துடன் கேட்டான்.
ஆனால், அன்று இரவு ஒரு கனவு கண்டான். அவன் கட்டியிருந்த தங்கக் கிரீடம் கனமாகி அவனது கழுத்தை நெரிப்பது போலவும், அவன் உண்ணும் ஆடம்பர உணவுகள் கல்லாக மாறி அவனது வயிற்றைக் கனப்பாவது போலவும் கண்டான். விழித்தெழுந்த விக்ரமனுக்குத் தான் செய்த தவறு புரிந்தது. ஆசை, கர்வம், மற்றும் வீணான இன்பங்கள் ஒரு தலைவனை எப்படிப் பலவீனமாக்கும் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
மறுநாள் முதல், விக்ரமன் தன் 생각을 மாற்றிக்கொண்டான். கருவூலத்திலிருந்து பணத்தை எடுத்து விவசாயிகளுக்குக் கொடுத்தான், தனது கர்வத்தைக் குறைத்து அமைச்சர்களின் ஆலோசனையைக் கேட்டான், மற்றும் தேவையற்ற விருந்துகளைத் தவிர்த்து மக்களின் நலனில் அக்கறை காட்டினான். சோழபுரம் மீண்டும் மகிழ்ச்சியான தேசமாக மாறியது.
