ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅರ್ಜುನ್ ಎಂಬ ರೈತನಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಕಷ್ಟಪಟ್ಟು ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು; ಯಾವುದೇ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಂದ ಮೇಲೆ ಅದನ್ನು ಎದುರಿಸುವುದೇ ಸರಿಯೆಂದು ಅವನು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಮ್ಮೆ ಅವನ ಗೆಳೆಯ ವಿಕ್ರಮ್ ಅವನ ಬಳಿಗೆ ಬಂದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ತುಂಬಾ ವಿವೇಕಿ. 'ಅರ್ಜುನ್, ಮಳೆಗಾಲ ಹತ್ತಿರದಲ್ಲಿದೆ. ಈಗಲೇ ನಿನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ಹೊರಹೋಗಲು ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ಮಾಡಿಕೊ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಮಳೆಯ ನೀರು ನಿಂತು ಬೆಳೆಗಳು ಕೊಳೆಯುತ್ತವೆ,' ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು.
ಅರ್ಜುನ್ ನಕ್ಕು, 'ಈಗಲೇ ಯಾಕೆ ತಲೆಕೆಡಿಸಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು? ಮಳೆ ಬಂದಾಗ ನೋಡೋಣ,' ಎಂದನು. ವಿಕ್ರಮ್, 'ಮುನ್ನೆಚ್ಚರಿಕೆ ವಹಿಸುವುದು ಅಪಾಯವನ್ನು ತಪ್ಪಿಸುತ್ತದೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಹೋದನು.
ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಜೋರಾಗಿ ಮಳೆ ಬಂದಿತು. ಅರ್ಜುನ್ನ ಹೊಲದಲ್ಲಿ ನೀರು ತುಂಬಿ ಬೆಳೆಗಳು ನಾಶವಾಗತೊಡಗಿದವು. ಅವನು ತುಂಬಾ ಚಿಂತಿತನಾದನು. ಆಗ ವಿಕ್ರಮ್ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಒಬ್ಬನೇ ಬರಲಿಲ್ಲ, ಸಹಾಯ ಮಾಡಲು ಸಮರ್ಥರಾದ ಕೆಲವು ಯುವಕರನ್ನು ಕರೆತಂದಿದ್ದನು. ಅವರು ತಕ್ಷಣವೇ ಹೊಲದಿಂದ ನೀರನ್ನು ಹೊರಹಾಕಲು ಕಾಲುವೆಗಳನ್ನು ತೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು.
ವಿಕ್ರಮ್ನ ಸಮಯಪ್ರಜ್ಞೆಯಿಂದ ಬೆಳೆಗಳು ಉಳಿದವು. ಅರ್ಜುನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. 'ವಿಕ್ರಮ್, ಅಪಾಯ ಬರುವ ಮುನ್ನವೇ ನನ್ನನ್ನು ಎಚ್ಚರಿಸಿದೆಯಲ್ಲದೆ, ಅಪಾಯ ಬಂದಾಗ ಅದನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸಹಾಯ ಮಾಡಿದೆ. ನಿನ್ನಂತಹ ಬುದ್ಧಿವಂತರನ್ನು ನಾನು ಯಾವಾಗಲೂ ನನ್ನ ಜೊತೆ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತೇನೆ,' ಎಂದು ಹೇಳಿದನು.
