ஒரு அழகான கிராமத்தில் இளங்கோ என்ற ஒரு இளம் விவசாயி இருந்தான். அவனிடம் ஒரு சிறிய நிலமும், ஒரு மாட்டு வண்டியும் இருந்தது. இளங்கோ மிகவும் கடின உழைப்பாளி, ஆனால் அவனிடம் ஒரு குறை இருந்தது; அவன் எதையும் முன்கூட்டியே யோசிக்க மாட்டான். ஒருமுறை, மழைக்காலம் நெருங்கிக் கொண்டிருந்தபோது, அவனது நண்பன் கதிர் அவனிடம் வந்தான். 'இளங்கோ, மழை வரும் முன் உன் நிலத்தில் நீரைத் தேக்கி வைக்கும் கால்வாய்களைத் தயார் செய்துவிடு, இல்லையென்றால் பயிர்கள் அழுகிவிடும்' என்று அறிவுரை கூறினான்.
ஆனால் இளங்கோ, 'இப்போது ஏன் கவலைப்பட வேண்டும்? மழை வரும்போது பார்த்துக்கொள்ளலாம்' என்று அலட்சியமாகச் சிரித்தான். கதிர் விடாமல், 'முன்கூட்டியே திட்டமிடுவது ஆபத்தைத் தவிர்க்கும்' என்று கூறினான். சில வாரங்கள் கழித்து, எதிர்பாராத விதமாக பலத்த மழை பெய்தது. இளங்கோவின் நிலத்தில் தண்ணீர் தேங்கி பயிர்கள் அனைத்தும் அழுகத் தொடங்கின. அவன் மிகுந்த கவலையில் இருந்தான்.
அப்போது கதிர் அவனது நிலத்திற்கு வந்தான். கதிர் மட்டும் தனியாக வரவில்லை; அவனுடன் சில திறமையான இளைஞர்களையும் அழைத்து வந்தான். அவர்கள் இருவரும் சேர்ந்து, மிகக் குறுகிய நேரத்தில் நிலத்தில் இருந்த தேக்கமடைந்த நீரை வெளியேற்ற முறையான கால்வாய்களைத் தோண்டினார்கள். கதிரின் புத்திசாலித்தனத்தாலும், அவனது குழுவின் வேகத்தாலும் பயிர்கள் முற்றிலும் அழியாமல் காப்பாற்றப்பட்டன.
இளங்கோ தன் தவறை உணர்ந்தான். 'கதிர், நீ ஆபத்து வரும் முன் என்னைத் தடுத்தாய், ஆபத்து வந்த பிறகும் அதைச் சரி செய்தாய். உன்னைப் போன்ற அறிவாளிகளை நான் எப்போதும் என் நண்பர்களாகக் கொண்டிருப்பேன்' என்று நெகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.
