ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಕಿರಣ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನಿಗೆ ಕಾಡಿನಿಂದ ಬಣ್ಣ ಬಣ್ಣದ ಹೂವುಗಳನ್ನು ಮತ್ತು ಎಲೆಗಳನ್ನು ಸಂಗ್ರಹಿಸುವುದು ಎಂದರೆ ತುಂಬಾ ಇಷ್ಟ. ಒಂದು ದಿನ ಹಬ್ಬಕ್ಕೆ ತನ್ನ ಸಣ್ಣ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಇವುಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು.
ಕಿರಣ್ ತನ್ನ ಗಾಡಿಯಲ್ಲಿ ಮೊದಲು ಕೆಲವು ಹೂವುಗಳನ್ನು ಹಾಕಿದನು, ನಂತರ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚಿನವುಗಳನ್ನು ಹಾಕುತ್ತಾ ಹೋದನು. ಅವನ ಗೆಳೆಯ ರಾಹುಲ್ ಎಚ್ಚರಿಸಿದನು, "ಕಿರಣ್, ಗಾಡಿ ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗುತ್ತಿದೆ, ಇನ್ನು ಹಾಕಬೇಡ!" ಆದರೆ ಕಿರಣ್ ಕೇಳಲಿಲ್ಲ. "ಇನ್ನೂ ಸ್ವಲ್ಪ ಹೂವು ಹಾಕಿದರೆ ಗಾಡಿ ನೋಡಲು ತುಂಬಾ ಚೆನ್ನಾಗಿ ಕಾಣುತ್ತದೆ" ಎಂದು ಅವನು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಅವನು ಗಾಡಿಯನ್ನು ಹೂವುಗಳಿಂದ ತುಂಬಿಸಿದನು.
ಕಿರಣ್ ಗಾಡಿಯನ್ನು ಎಳೆಯಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದಾಗ, ಅದು ತುಂಬಾ ಭಾರವಾಗಿತ್ತು. ಇದ್ದಕ್ಕಿದ್ದಂತೆ 'ಕಟಕ್' ಎಂಬ ಶಬ್ದ ಕೇಳಿಸಿತು! ಗಾಡಿಯ ಅಚ್ಚು ಮುರಿದುಹೋಯಿತು. ಎಲ್ಲಾ ಹೂವುಗಳು ಮಣ್ಣಿನಲ್ಲಿ ಬಿದ್ದವು. ಕಿರಣ್ ಅಳತೊಡಗಿದನು. ಆಗ ಅವನ ತಂದೆ ಅಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದು, "ಮಗನೇ, ಮಯೂರದ ಪೀಲಿಗಳು ತುಂಬಾ ಹಗುರವಾಗಿದ್ದರೂ, ಅವುಗಳನ್ನು ಅತಿಯಾಗಿ ಹೊತ್ತರೆ ಗಾಡಿಯ ಅಚ್ಚು ಮುರಿದುಹೋಗುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ಯಾವುದೇ ವಸ್ತುವಿನ ಮಿತಿ ತಿಳಿದಿರಬೇಕು" ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು.
ತನ್ನ ಅತಿಯಾದ ಆಸೆಯಿಂದಾಗಿ ತನಗಿದ್ದದ್ದೂ ಕೈತಪ್ಪಿತು ಎಂದು ಕಿರಣ್ ಅರಿತುಕೊಂಡನು.
