മനോഹരമായ ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ കണ്ണൻ എന്നൊരു ബാലൻ താമസിച്ചിരുന്നു. അവന് കാട്ടിൽ നിന്ന് പൂക്കളും ഇലകളും ശേഖരിക്കുന്നത് വലിയ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ഒരു ദിവസം ഗ്രാമത്തിലെ ഉത്സവത്തിന് തന്റെ ചെറിയ വണ്ടിയിൽ ശേഖരിച്ചവ കൊണ്ടുപോകാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു.
ആദ്യം അവൻ കുറച്ച് പൂക്കൾ വണ്ടിയിൽ വെച്ചു. പിന്നെ കുറച്ചു കൂടി വെച്ചു. അവന്റെ കൂട്ടുകാരൻ രാഹുൽ പറഞ്ഞു, "കണ്ണാ, വണ്ടി നിറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞു, ഇനി അധികം ഒന്നും എടുക്കണ്ട!" എന്നാൽ കണ്ണൻ കേട്ടില്ല. "ഇനിയും കുറച്ച് കൂടി വെച്ചാൽ വണ്ടി കാണാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ടാകും" എന്ന് അവൻ കരുതി. അവൻ വണ്ടി നിറയെ പൂക്കളും ഇലകളും നിറച്ചു.
കണ്ണൻ വണ്ടി വലിച്ചു നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ വണ്ടിക്ക് വലിയ ഭാരം തോന്നി. പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ ശബ്ദത്തോടെ വണ്ടിയുടെ ചക്രം തകർന്നടിഞ്ഞു! വണ്ടിയിലെ പൂക്കളെല്ലാം ചെളിയിൽ വീണു. കണ്ണൻ സങ്കടത്തോടെ കരയാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ അവന്റെ അച്ഛൻ അങ്ങോട്ട് വന്നു. അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, "മകനേ, മയിൽപ്പീലി വളരെ ഭാരം കുറഞ്ഞതാണെങ്കിലും, അത് ഒരുപാട് കൂട്ടി വെച്ചാൽ വണ്ടിയുടെ അച്ചുതണ്ട് ഒടിഞ്ഞുപോകും. അതുപോലെയാണ് ജീവിതവും. അളവ് അറിയാത്തത് അപകടമാണ്."
തന്റെ അമിതമോഹം കാരണം തനിക്ക് ലഭിച്ചവയെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ടുവെന്ന് കണ്ണൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
