ஒரு அழகான மலைக்கிராமத்தில் கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவனுக்குத் தோட்டம் வளர்ப்பது என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். அவனது தந்தை ஒரு பெரிய விவசாயி. ஒரு நாள், கதிர் தனது சிறிய வண்டியில் வண்ணமயமான பூக்களைச் சேகரித்து ஊர் திருவிழாவிற்கு எடுத்துச் செல்லத் திட்டமிட்டான்.
கதிர் வண்டியில் ஒரு பூச்செடியை ஏற்றினான், பிறகு இரண்டு, மூன்று எனத் தொடர்ந்து ஏற்றிக்கொண்டே போனான். அவனது நண்பன் மணி அவனிடம் வந்தான், "கதிர், வண்டி மிகவும் கனமாகிவிட்டது, இன்னும் ஏற்றாதே!" என்று எச்சரித்தான். ஆனால் கதிர், "இன்னும் கொஞ்சம் பூக்கள் ஏற்றினால் பார்க்க அழகாக இருக்கும்" என்று கூறி, இன்னும் நிறையப் பூக்களை ஏற்றினான். வண்டி இப்போது பார்ப்பதற்கு மிக அழகாகவும், வண்ணமயமாகவும் இருந்தது.
கதிர் வண்டியைத் தள்ளிக்கொண்டு செல்லத் தொடங்கினான். வண்டி மெல்ல நகர்ந்தது. ஆனால், திடீரென்று ஒரு பெரிய 'டக்' என்ற சத்தம் கேட்டது. வண்டியின் அச்சில் உடைந்துவிட்டது! பூக்கள் அனைத்தும் தரையில் சிதறின. கதிர் வருத்தத்துடன் அமர்ந்திருந்தான். அப்போது அவனது தந்தை அங்கு வந்தார். அவர் கதிரின் தோளைத் தொட்டு, "மகனே, ஒரு சிறிய மயில் தோகையைத் தூக்குவது எளிது, ஆனால் அதே மயில் தோகைகளைத் தொடர்ந்து ஏற்றிக் கொண்டே போனால், அந்த மென்மையான மயில் தோகையையும் தாங்கும் வண்டியின் அச்சும் உடைந்துவிடும். அளவுக்கு மிஞ்சினால் அமிர்தமும் நஞ்சு" என்று அன்பாகச் சொன்னார்.
கதிர் தனது தவறை உணர்ந்தான். அளவுக்கு மீறிய ஆசை மற்றும் பொறுப்பற்ற செயல் எப்படிப் பாதிப்பை ஏற்படுத்தும் என்பதை அன்று அவன் கற்றுக்கொண்டான்.
