ಚಂದ್ರಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಎಂಬ ರಾಜಕುಮಾರನಿದ್ದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಒಂದು ಹೊಳೆಯುವ ಈಟಿ ಮತ್ತು ಒಂದು ಸಣ್ಣ ನ್ಯಾಯದ ದಂಡವಿತ್ತು. ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಈಟಿಯ ಬಗ್ಗೆ ತುಂಬಾ ಹೆಮ್ಮೆ ಪಡುತ್ತಿದ್ದನು. 'ಈ ಈಟಿಯೇ ನನ್ನ ಶಕ್ತಿ' ಎಂದು ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದನು.
ಒಂದು ದಿನ, ರವಿ ಮತ್ತು ಸೋಮು ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ರೈತರಲ್ಲಿ ಭೂಮಿಗಾಗಿ ದೊಡ್ಡ ಜಗಳವಾಯಿತು. ರವಿ ಆ ಭೂಮಿ ತನ್ನ ಪೂರ್ವಜರದ್ದು ಎಂದು ಹೇಳಿದನು, ಆದರೆ ಸೋಮು ತನ್ನ ಬಳಿ ದಾಖಲೆಗಳಿವೆ ಎಂದು ವಾದಿಸಿದನು. ಈ ಸಮಸ್ಯೆಯನ್ನು ಬಗೆಹರಿಸಲು ಅವರು ರಾಜಕುಮಾರ ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಕೇಳಿಕೊಂಡರು.
ವಿಕ್ರಮ್ ತನ್ನ ಈಟಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ ಶಕ್ತಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದರೆ ಸಮಸ್ಯೆ ಬಗೆಹರಿಯುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೊದಲು ಅಂದುಕೊಂಡನು. ಆದರೆ ನ್ಯಾಯದ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಕುಳಿತಾಗ, ಈಟಿಯಿಂದ ಯುದ್ಧ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು ಆದರೆ ನ್ಯಾಯವನ್ನು ನೀಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ ಎಂದು ಅವನಿಗೆ ತಿಳಿಯಿತು. ಅವನು ತನ್ನ ನ್ಯಾಯದ ದಂಡವನ್ನು ಕೈಗೆತ್ತಿಕೊಂಡನು. ರವಿಯ ಕಷ್ಟ ಮತ್ತು ಸೋಮುವಿನ ದಾಖಲೆಗಳನ್ನು ಬಹಳ ಎಚ್ಚರಿಕೆಯಿಂದ ಪರಿಶೀಲಿಸಿದನು. ದಾಖಲೆಗಳು ಸೋಮುವಿನದ್ದಾಗಿದ್ದರೂ, ರವಿ ಆ ಭೂಮಿಯಲ್ಲಿ ದಶಕಗಳಿಂದ ದುಡಿಯುತ್ತಿದ್ದನೆಂದು ಅವನಿಗೆ ಅರ್ಥವಾಯಿತು.
ಯಾರಿಗೂ ಅನ್ಯಾಯವಾಗದಂತೆ, ವಿಕ್ರಮ್ ಒಂದು ಸಮತೋಲಿತ ತೀರ್ಪು ನೀಡಿದನು. ಸೋಮುವಿಗೆ ಅವನ ಹಕ್ಕನ್ನು ನೀಡಿದನು ಮತ್ತು ರವಿಯ ಜೀವನೋಪಾಯಕ್ಕೆ ಬೇಕಾದಷ್ಟು ಭೂಮಿಯನ್ನು ನೀಡಿದನು. ಜನರು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಪ್ರಶಂಸಿಸಿದರು. ತನ್ನ ಈಟಿಯು ಯುದ್ಧವನ್ನು ಗೆಲ್ಲಬಹುದು, ಆದರೆ ತನ್ನ ನ್ಯಾಯದ ತೀರ್ಪೇ ಜನರ ಮನಸ್ಸನ್ನು ಗೆಲ್ಲುತ್ತದೆ ಎಂದು ವಿಕ್ರಮ್ ಅಂದುಕೊಂಡನು.
