முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் ஒரு அழகான தேசத்தை இளவரசன் விக்கிரமன் ஆண்டு வந்தான். அவனிடம் ஒரு மின்னும் ஈட்டியும், ஒரு சிறிய நீதிக்கோலும் இருந்தன. விக்கிரமனுக்குத் தன் ஈட்டியின் மீது மிகுந்த பெருமை. 'இந்த ஈட்டியால் தான் நான் பல போர்களில் வென்றேன், இதுவே என் பலம்' என்று அவன் அடிக்கடி சொல்வான்.
ஒரு நாள், அந்த நாட்டு எல்லைப் பகுதியில் ஒரு பெரிய பிரச்சனை ஏற்பட்டது. இரண்டு விவசாயிகள், ரவி மற்றும் சோமு, ஒரு நிலப்பரப்பைக் கேட்டுக்கொண்டு சண்டையிட்டுக் கொண்டனர். ரவி அந்த நிலத்தின் உரிமையாளர் என்று கூறினான், ஆனால் சோமு அவனிடம் முறையான ஆவணங்கள் இல்லை என்று வாதிட்டான். ஊர் மக்கள் அனைவரும் இந்தத் தீர்ப்பிற்காக இளவரசனை எதிர்பார்த்தனர்.
விக்கிரமன் தனது ஈட்டியுடன் போர்க்களத்திற்குச் சென்றால் வெற்றி கிடைக்கும் என்று நினைத்தான். ஆனால், அவன் தனது நீதிக்கோலை எடுத்துக்கொண்டு அந்த விவசாயிகளை அழைத்தான். ரவியின் வறுமையையும், சோமுவின் முறையான ஆவணங்களையும் மிகக் கவனமாக ஆராய்ந்தான். இறுதியில், சோமுவின் ஆவணங்கள் சரியாக இருந்தபோதிலும், ரவி அந்த நிலத்தில் பல தலைமுறைகளாக உழைத்து வந்ததைக் கண்டான். ஒரு சிறிய தவறுக்காக ரவியின் வாழ்வாதாரத்தைப் பறிப்பது நீதியல்ல என்று உணர்ந்தான்.
அவன் தனது அதிகாரத்தைப் பயன்படுத்தி ரவிக்கு ஒரு சிறிய நிலத்தையும், சோமுவுக்கு அவனது உரிமையையும் பிரித்துக் கொடுத்தான். யாருக்கும் அநீதி இழைக்காமல் அவன் எடுத்த அந்தத் தீர்ப்பு, மக்களிடையே பெரும் மகிழ்ச்சியை ஏற்படுத்தியது. அப்போதுதான் விக்கிரமனுக்குப் புரிந்தது; தனது ஈட்டி போரில் வெல்ல உதவும், ஆனால் தனது நீதியான செயல் மட்டுமே மக்களின் இதயங்களை வெல்லும் என்று.
