ಹಿಂದೆ ಸೋಲಪುರ ಎಂಬ ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯವನ್ನು ಆರ್ಯನ್ ಎಂಬ ರಾಜ ಆಳುತ್ತಿದ್ದನು. ಆರ್ಯನ್ ಬಹಳ ಬುದ್ಧಿವಂತನಾಗಿದ್ದನು, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಟ್ಟ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು. ಅವನು ಯಾವಾಗಲೂ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಬ್ಯುಸಿಯಾಗಿದ್ದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡು, ಸಾಮಾನ್ಯ ಜನರು ತರಬರುವ ಸಮಸ್ಯೆಗಳನ್ನು ಕೇಳಲು ನಿರಾಕರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನ ಅರಮನೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳು ಯಾವಾಗಲೂ ಮುಚ್ಚಲ್ಪಟ್ಟಿದ್ದವು.
ಒಂದು ದಿನ, ಮರಿ ಎಂಬ ವಯಸ್ಸಾದ ರೈತ ತನ್ನ ಭೂಮಿಯ ಗಡಿ ವಿವಾದದ ಬಗ್ಗೆ ದೂರು ನೀಡಲು ಬಂದನು. ಆದರೆ ಆರ್ಯನ್ ಅವನನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ, 'ನನಗೆ ಈಗ ಸಮಯವಿಲ್ಲ, ಆಮೇಲೆ ಬಾ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಕಳುಹಿಸಿದನು. ನಂತರ ಕವಿ ಎಂಬ ಹುಡುಗ ತನ್ನ ಕಳೆದುಹೋದ ಕುರಿ ಬಗ್ಗೆ ಹೇಳಲು ಬಂದಾಗಲೂ ರಾಜನು ಅವನನ್ನು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಿದನು.
ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳು ಕಳೆದವು. ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ಜನರಿಗೆ ರಾಜನ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಜನರು ರಾಜನ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಸಹಕರಿಸದೆ ದೂರ ಸರಿಯತೊಡಗಿದರು. ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ಸಿಂಹಾಸನದ ಮೇಲೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿದ್ದನು. ಆಗ ಅವನ ಮಂತ್ರಿ ವಿಕ್ರಮ್ ಬಂದು, 'ಮಹಾರಾಜರೇ, ನೀವು ಜನರ ನೋವುಗಳನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದರೆ, ಜನರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ನಂಬುವುದಿಲ್ಲ. ನೀವು ಅವರ ದೂರುಗಳನ್ನು ಕೇಳದಿದ್ದರಿಂದ ಇಂದು ಅವರು ನಿಮ್ಮನ್ನು ಕಡೆಗಣಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ' ಎಂದು ತಿಳಿಸಿದನು.
ಆರ್ಯನ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಅವನು ತಕ್ಷಣವೇ ಅರಮನೆಯ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದು, ಜನರನ್ನು ಭೇಟಿ ಮಾಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದನು. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ದೂರುಗಳನ್ನು ಅವನು ತಾಳ್ಮೆಯಿಂದ ಕೇಳಿಸಿಕೊಂಡನು. ಇದರಿಂದ ಜನರು ಮತ್ತೆ ರಾಜನನ್ನು ಪ್ರೀತಿಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದರು ಮತ್ತು ಆರ್ಯನ್ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾದನು.
