முன்னொரு காலத்தில், சோழபுரமென்னும் அழகான தேசத்தை ஆரியன் என்ற மன்னன் ஆண்டு வந்தான். ஆரியன் மிகவும் புத்திசாலி, ஆனால் அவனுக்கு ஒரு கெட்ட பழக்கம் இருந்தது. அவன் எப்போதும் வேலையாக இருப்பதாகக் கூறி, மக்கள் அவனிடம் வந்து தங்கள் குறைகளைச் சொல்வதைத் தவிர்த்தான். அவனது அரண்மனை கதவுகள் எப்போதும் மூடியே இருக்கும்.
ஒரு நாள், மாரி என்ற ஒரு வயதான விவசாயி, தன் நிலத்தின் எல்லையைப் பற்றி ஒரு புகாரோடு வந்தான். ஆனால், ஆரியன் அவனைக் கவனிக்காமல், 'இன்னொரு முறை வா, இப்போது நேரமில்லை' என்று கூறித் தட்டிவிட்டான். அடுத்த நாள், கதிர் என்ற ஒரு சிறுவன் தன் காணாமல் போன ஆடு பற்றிச் சொல்ல வந்தான். அவனையும் மன்னன் அலட்சியப்படுத்தினான்.
சில மாதங்கள் கழிந்தன. ஆரியனின் நாட்டில் ஒரு பெரிய குழப்பம் ஏற்பட்டது. மக்கள் மன்னன் மீது கோபமடைந்து, அவனது ஆட்சிக்கு ஒத்துழைக்க மறுத்தனர். ஆரியன் தனியாகத் தன் சிம்மாசனத்தில் அமர்ந்திருந்தான், ஆனால் அவனது நாடு அமைதியை இழந்திருந்தது. அப்போது அவனது அமைச்சர், 'மன்னா, மக்கள் உங்கள் குரலைக் கேட்கவில்லை என்று நினைக்கவில்லை; நீங்கள் அவர்களின் குரலைக் கேட்கவில்லை என்பதே உண்மை. நீங்கள் அவர்களின் குறைகளைக் கேட்காததால், இன்று அவர்கள் உங்கள் மீது நம்பிக்கை இழந்துவிட்டார்கள்' என்றார்.
ஆரியன் தன் தவறை உணர்ந்தான். அவன் உடனடியாக அரண்மனை கதவுகளைத் திறந்து, மக்களைச் சந்திக்கத் தொடங்கினான். ஒவ்வொரு குறையையும் பொறுமையாகக் கேட்டான். மக்கள் மீண்டும் மன்னன் மீது அன்பு காட்டினர். ஆரியன் ஒரு சிறந்த அரசனாகத் திகழ்ந்தான்.
