ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಮತ್ತು ಮೀರಾ ಎಂಬ ಇಬ್ಬರು ಅಣ್ಣತಮ್ಮಂದಿರು ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರ ತಂದೆ ಒಬ್ಬ ರೈತ. ಒಂದು ದಿನ ತಂದೆ ಅವರಿಬ್ಬರಿಗೆ ಒಂದು ಕೆಲಸ ಕೊಟ್ಟರು, 'ನಾನು ನಿಮಗೆ ತಲಾ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಜಮೀನನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇನೆ. ಅಲ್ಲಿ ತರಕಾರಿ ಬೆಳೆಸಿ, ಅದನ್ನು ಮಾರಿ ನಿಮ್ಮ ಖರ್ಚುಗಳನ್ನು ನೀವೇ ನೋಡಿಕೊಳ್ಳಿ' ಎಂದರು.
ಮೀರಾ ಬಹಳ ಉತ್ಸಾಹದಿಂದ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದಳು. ಪ್ರತಿದಿನ ಮುಂಜಾನೆಯೇ ಎದ್ದು ಗದ್ದೆ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿ, ಬೀಜ ಬಿತ್ತಿ, ನೀರು ಹಾಕುತ್ತಿದ್ದಳು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ ಮಾತ್ರ 'ನಾಳೆ ಮಾಡೋಣ' ಎಂದು ಹೇಳಿ ಮಲಗುತ್ತಿದ್ದನು. ಕೆಲವು ದಿನಗಳ ನಂತರ ಮೀರಾ ಬೆಳೆಸಿದ ಗಿಡಗಳು ಚೆನ್ನಾಗಿ ಬೆಳೆದವು. ಆದರೆ ಅಜಯ್ನ ಜಮೀನು ಕಳೆ ಮತ್ತು ಮುಳ್ಳಿನಿಂದ ತುಂಬಿಹೋಯಿತು.
ಸುಮಾರು ಕೆಲವು ವಾರಗಳ ನಂತರ, ಮೀರಾ ತಾನು ಬೆಳೆದ ತರಕಾರಿಗಳನ್ನು ಮಾರುಕಟ್ಟೆಗೆ ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಹೋದಳು. ಅವಳ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ಎಲ್ಲರೂ ಮೆಚ್ಚಿಕೊಂಡರು. ಅಜಯ್ ಮಾತ್ರ ಏನೂ ಮಾಡದೆ ಸೋಮಾರಿಯಾಗಿ ಕುಳಿತಿದ್ದನು. ಆಗ ಹಳ್ಳಿಯ ಹಿರಿಯರೊಬ್ಬರು ಅಜಯ್ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಗನೇ, ಸೋಮಾರಿತನದಿಂದ ನೀನು ಕೆಲಸ ಮಾಡದಿದ್ದರೆ, ಜನರು ನಿನ್ನನ್ನು ನೋಡಿ ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡುತ್ತಾರೆ. ಶ್ರಮವಿಲ್ಲದವನಿಗೆ ಗೌರವವಿಲ್ಲ' ಎಂದರು. ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತು, ಮೀರಾಳ ಸಹಾಯದಿಂದ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಶುರು ಮಾಡಿದನು. ಕ್ರಮೇಣ ಅವನು ಕೂಡ ಶ್ರಮಜೀವಿಯಾದನು.
