ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸುಂದರ ರಾಜ್ಯದಲ್ಲಿ ರಾಜಕುಮಾರ ವಿಕ್ರಮ್ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಅವನು ತುಂಬಾ ದಯಾಮಯಿ, ಆದರೆ ಅವನಿಗೆ ಒಂದು ದೊಡ್ಡ ಅಭ್ಯಾಸವಿತ್ತು—ಅದು ಸೋಮಾರಿತನ. ದಿನವಿಡೀ ಅರಮನೆಯ ತೋಟದಲ್ಲಿ ಮಲಗುತ್ತಾ ಕಾಲ ಕಳೆಯುತ್ತಿದ್ದನು. ಇದನ್ನು ನೋಡಿ ಅವನ ತಂದೆ ರಾಜ ವಿಕ್ರಮಾದಿತ್ಯನಿಗೆ ತುಂಬಾ ಬೇಸರವಾಯಿತು. ಒಂದು ದಿನ ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮನನ್ನು ಕರೆದು, "ಮಗನೇ, ಈ ವಿಶಾಲವಾದ ಜಗತ್ತು ಕೇವಲ ಶ್ರಮಜೀವಿಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸಿಗುತ್ತದೆ. ನೀನು ನಿನ್ನ ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಗೆದ್ದರೆ, ಇಡೀ ಜಗತ್ತನ್ನೇ ಗೆಲ್ಲಬಹುದು," ಎಂದನು.
ರಾಜನು ವಿಕ್ರಮನಿಗೆ ಒಂದು ಸವಾಲು ಹಾಕಿದನು. ರಾಜ್ಯದ ತುದಿಯಲ್ಲಿರುವ ಒಂದು ಬಂಜರು ಭೂಮಿಯನ್ನು ಕೃಷಿ ಮಾಡಿ ಹಸಿರಾಗಿಸಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿದನು. ವಿಕ್ರಮ್ ಮೊದಲು ಹಿಂಜರಿದನು, ಆದರೆ ನಂತರ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದನು. ಸೂರ್ಯ ಹುಟ್ಟುವ ಮೊದಲೇ ಎದ್ದು ಮಣ್ಣನ್ನು ಅಗೆಯುತ್ತಿದ್ದನು, ನೀರು ಹರಿಸುತ್ತಿದ್ದನು. ದಿನದೊಡನೆ ಅವನ ಶ್ರಮಕ್ಕೆ ಫಲ ಸಿಕ್ಕಿತು. ಆ ಬಂಜರು ಭೂಮಿ ಸುಂದರವಾದ ತೋಟವಾಯಿತು.
ಜನರೆಲ್ಲರೂ ವಿಕ್ರಮನ ಶ್ರಮವನ್ನು ಕಂಡು ಸಂತೋಷಪಟ್ಟರು. ಸೋಮಾರಿತನವನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಶ್ರಮಿಸಿದ ವಿಕ್ರಮ್, ಮುಂದೆ ಒಬ್ಬ ಶ್ರೇಷ್ಠ ರಾಜನಾಗಿ ಬೆಳೆದನು. ಅವನ ಪರಿಶ್ರಮ ಅವನಿಗೆ ಅಪ್ರತಿಮ ಯಶಸ್ಸನ್ನು ತಂದುಕೊಟ್ಟಿತು.
