முன்னொரு காலத்தில், சோழ தேசத்தில் இளவரசன் இளமாறன் வாழ்ந்து வந்தான். அவன் மிகவும் அன்பானவன், ஆனால் ஒரு சிறிய குறை இருந்தது; அவனுக்குச் சோம்பல் அதிகம். எப்போது பார்த்தாலும் அரண்மனைத் தோட்டத்திலோ அல்லது படுக்கையறையிலோ ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருப்பான். அவனது தந்தை, மன்னர் வீரபாண்டியன், இதைக் கண்டு வருத்தப்பட்டார். ஒருநாள் மன்னர் அவனை அழைத்து, "இளமாறா, இந்த உலகம் மிகப்பெரியது. நீ எப்போது உன் சோம்பலைத் துறந்து உழைக்கத் தொடங்குகிறாயோ, அப்போது நீ நினைத்த உயரத்தை அடைய முடியும்," என்றார்.
மன்னர் அவனுக்கு ஒரு சவால் விடுத்தார். நாட்டின் எல்லையில் உள்ள ஒரு தரிசு நிலத்தை விவசாயம் செய்து செழிக்க வைக்கச் சொன்னார். இளமாறன் முதலில் தயங்கினான். ஆனால், தன் தந்தையின் வார்த்தைகளை நினைத்துக்கொண்டு, மெல்ல மெல்லத் தன் வேலையைத் தொடங்கினான். காலையில் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே எழுந்து நிலத்தில் வேலை செய்தான். நண்பர்களுடன் சேர்ந்து கிணறு வெட்டினான், விதைகளைத் தூவினான். பல நாட்கள் கடினமாக உழைத்தான். சில மாதங்கள் கழித்து, அந்தப் பாழ்நிலம் பச்சைப்பசேல் எனத் தவழ்ந்தது. விளைச்சல் மிகச் சிறப்பாக இருந்தது.
இளமாறனின் இந்த விடாமுயற்சியைப் பார்த்த மக்கள் அவனைப் புகழ்ந்தனர். அவன் சோம்பலைத் துறந்து உழைத்ததால், அவனது புகழ் நாடு முழுவதும் பரவியது. இறுதியில், அவன் ஒரு சிறந்த மன்னனாகத் திகழ்ந்தான். அவன் தன் உழைப்பால் உலகையே வெல்லும் வலிமையைப் பெற்றான்.
