ಒಂದು ಸುಂದರವಾದ ಹಳ್ಳಿಯಲ್ಲಿ ಅಜಯ್ ಎಂಬ ಹುಡುಗನಿದ್ದನು. ಅವನು ಶಾಲೆಯಲ್ಲಿ ಕಲಿತ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ವಿಷಯವನ್ನೂ ಅಚ್ಚುಕಟ್ಟಾಗಿ ಮಾಡಲು ಬಯಸುತ್ತಿದ್ದನು. ಒಂದು ದಿನ, ತನ್ನ ತಾಯಿಗಾಗಿ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಮರದ ಪೀಠವನ್ನು ತಯಾರಿಸಲು ಅವನು ನಿರ್ಧರಿಸಿದನು. ಅವನ ಬಳಿ ಸರಿಯಾದ ಅಳತೆಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ಲಾನ್ ಇದ್ದವು.
ಅಜಯ್ ತನ್ನ ಕೆಲಸದಲ್ಲಿ ಎಷ್ಟು ಮಗ್ನನಾಗಿದ್ದನೆಂದರೆ, ಸುತ್ತಮುತ್ತಲಿನ ಬದಲಾವಣೆಗಳನ್ನು ಗಮನಿಸಲಿಲ್ಲ. ಹಕ್ಕಿಗಳು ಸುಮ್ಮನಾದಿದ್ದನ್ನು ಅಥವಾ ಆಕಾಶದಲ್ಲಿ ಕಪ್ಪು ಮೋಡಗಳು ಕವಿದಿದ್ದನ್ನು ಅವನು ನೋಡಲಿಲ್ಲ. ಹತ್ತಿರದಲ್ಲೇ ಕುಳಿತಿದ್ದ ವೃದ್ಧ ಸೋಮಣ್ಣ ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಗಮನಿಸುತ್ತಿದ್ದರು.
ಹಠಾತ್ತನೆ ಜೋರಾಗಿ ಗಾಳಿ ಬೀಸಿತು, ಅಜಯ್ ತರಗತಿಯಲ್ಲಿದ್ದ ಮರದ ತುಂಡುಗಳು ಮತ್ತು ಉಪಕರಣಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಚೆಲ್ಲಾಪಿಲ್ಲಿಯಾದವು. ಅಜಯ್ ಅಳುತ್ತಾ, 'ನಾನು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಸರಿಯಾಗಿ ಮಾಡಿದ್ದೆನಲ್ಲಾ? ನನ್ನ ಪ್ಲಾನ್ ಕೂಡ ಸರಿಯಾಗಿತ್ತು!' ಎಂದನು.
ಸೋಮಣ್ಣ ಅವನ ಬಳಿ ಬಂದು, 'ಮಗನೇ, ನೀನು ಕಲಿತ ವಿಧಾನ ಸರಿಯಾಗಿದೆ, ಆದರೆ ನೀನು ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಪರಿಸರವನ್ನು ಮತ್ತು ಪ್ರಕೃತಿಯ ಬದಲಾವಣೆಯನ್ನು ಗಮನಿಸದೆ ಇದ್ದೆ. ಕೇವಲ ಪುಸ್ತಕದ ಜ್ಞಾನವಿದ್ದರೆ ಸಾಲದು, ಜಗತ್ತಿನ ಸ್ವಭಾವವನ್ನು ತಿಳಿದು ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಕು' ಎಂದು ತಿಳಿಹೇಳಿದರು.
ಅಜಯ್ ತನ್ನ ತಪ್ಪನ್ನು ಅರಿತನು. ಮುಂದಿನ ಬಾರಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುವ ಮೊದಲು ಅವನು ಹವಾಮಾನ ಮತ್ತು ಪರಿಸರವನ್ನು ಗಮನಿಸಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಿದನು. ಅವನು ತನ್ನ ಕೆಲಸವನ್ನು ಯಶಸ್ವಿಯಾಗಿ ಪೂರೈಸಿದನು.
