ശാന്തമായ ഒരു ഗ്രാമത്തിൽ അർജുൻ എന്നൊരു ബാലൻ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ പഠിച്ച കാര്യങ്ങൾ കൃത്യമായി ചെയ്യാൻ ഇഷ്ടപ്പെടുന്ന കുട്ടിയായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ, തന്റെ അമ്മയ്ക്കായി ഒരു ചെറിയ മരപ്പീഠം നിർമ്മിക്കാൻ അവൻ തീരുമാനിച്ചു. അവന് കൃത്യമായ അളവുകളും പ്ലാനുകളും എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു. അവൻ വളരെ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ ജോലി തുടങ്ങി.
അർജുൻ തന്റെ പ്ലാനിൽ മാത്രം ശ്രദ്ധ കേന്ദ്രീകരിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നു. അടുത്തുതന്നെ ഇരുന്നിരുന്ന രാഘവൻ എന്ന വൃദ്ധൻ അവനെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷിമൃഗാദികളുടെ ശബ്ദം നിലച്ചതും, ആകാശം ഇരുണ്ടു വന്നതും, കാറ്റ് ശക്തമായതും അർജുൻ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. അവൻ തന്റെ അളവുകളിൽ മാത്രം മുഴുകിയിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് ഒരു വലിയ കാറ്റടിച്ചു, അർജുൻ കരുതിവെച്ച മരക്കഷ്ണങ്ങളും ഉപകരണങ്ങളും ചിതറിപ്പോയി. സങ്കടത്തോടെ അർജുൻ പറഞ്ഞു, 'ഞാൻ എല്ലാം ശരിയായിട്ടാണല്ലോ ചെയ്തത്! എന്റെ പ്ലാൻ തെറ്റായിരുന്നില്ലല്ലോ!'
രാഘവൻ അവനെ അടുത്തുവിളിച്ചു പറഞ്ഞു, 'മകനേ, നീ പഠിച്ച രീതി ശരിയാണ്. പക്ഷേ, നീ ജോലി ചെയ്യുന്ന ചുറ്റുപാടിനെയും പ്രകൃതിയുടെ മാറ്റങ്ങളെയും നീ ശ്രദ്ധിച്ചില്ല. വെറും അറിവ് മാത്രം പോരാ, ലോകത്തിന്റെ സ്വഭാവം മനസ്സിലാക്കി വേണം നീ പ്രവർത്തിക്കാൻ.'
അർജുൻ തന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലാക്കി. അടുത്ത തവണ ജോലി തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് അവൻ കാലാവസ്ഥയും ചുറ്റുപാടും ശ്രദ്ധിച്ചു. അവൻ തന്റെ പണി വിജയകരമായി പൂർത്തിയാക്കി.
