ஒரு அழகான கிராமத்தில் கதிர் என்ற சிறுவன் இருந்தான். அவன் பள்ளியில் எதையும் மிகச் சரியாகச் செய்யக் கற்றுக்கொண்டான். ஒருமுறை, கிராமத்தின் பெரிய திருவிழாவிற்காகக் கதிர் ஒரு அழகான மரப்பலகை வீணாவதைத் தடுக்க, ஒரு சிறிய மேஜையைச் செய்யத் திட்டமிட்டான். அவனிடம் வரைபடமும், அளவிடும் கருவிகளும், சரியான முறைகளும் இருந்தன. அவன் மிகவும் நம்பிக்கையுடன் வேலையைத் தொடங்கினான்.
அவன் மேஜையைச் செய்யத் தொடங்கியபோது, கிராமத்துத் தாத்தா முதியவர் ஒருவன் அருகில் வந்து அமர்ந்தான். கதிர் மிகவும் நேர்த்தியாக, ஒரு நூலளவு கூட மாறாமல் மேஜையைச் செய்து கொண்டிருந்தான். ஆனால், திடீரென வானம் மேகமூட்டமானது. காற்று பலமாக வீசியது. கதிர் தனது வேலையில் மட்டும் மூழ்கிப் போயிருந்தான். அவன் தனது வரைபடத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான், ஆனால் வெளியே நடக்கும் மாற்றங்களைக் கவனிக்கவில்லை.
திடீரென ஒரு பலத்த காற்று வீசி, கதிர் வைத்திருந்த மரத் துண்டுகள் மற்றும் கருவிகள் சிதறிப் போயின. கதிர் வருத்தத்துடன், 'நான் எல்லாவற்றையும் சரியாகத் தானே செய்தேன்? என் வரைபடம் சரியாகவும் இருந்தது!' என்று அழுதான்.
அப்போது அந்தத் தாத்தா மென்மையாகச் சொன்னார், 'தம்பி, நீ கற்ற முறை சரியானதுதான். ஆனால், நீ வேலை செய்யும் இடத்தின் சூழலையும், இயற்கையின் மாற்றத்தையும் கவனிக்கத் தவறிவிட்டாய். வெறும் புத்தக அறிவை மட்டும் வைத்துக்கொண்டு, உலகத்தின் இயல்பை அறியாமல் செயல்பட்டால், உனது முயற்சி வீணாகிவிடும்.'
கதிர் தன் தவறை உணர்ந்தான். அடுத்த முறை அவன் வேலையைத் தொடங்கும் முன், வானத்தையும் காற்றையும், தான் வேலை செய்யும் இடத்தையும் நன்கு கவனித்துத் திட்டமிட்டான். அவன் வேலையைச் சிறப்பாகச் செய்து முடித்தான்.
